i believe in angels...

the girl with the white bicycle...

2012-02-10T13:00:00.001+02:00

Bisikleti çok seviyorum, hayalim bisiklet ile dünya turu olsa da kendimi Eymir turları ile avutuyorum. Aksi halde ona "hayal" diyemezdik değil mi?
Etrafımdan yükselen bebek olunca binemezsin çığlıklarına karşı çok minicik bir araştırma yaptım. Bisikletin arkasında araba koltuğuna benzeyen bir koltukta bebek taşınabiliyor, ama bunun için 2-3 yaşında olması lazım.

Bir de daha önceden 2010 yılında izlediğim "Bébé(s)" filmini, bebeklerin neye benzediğini hatırlamak için geçen hafta tekrar izlediğimde San Francisco da yaşayan çiftin 6 aylık bebeklerini taşıdığı römork'u gördüm. Havalara uçtum, sonra süzülerek yere indim ve çocuğun babasını ikna çalışmalarına başlamam gerektiğinin farkına vardım.
Biliyorum ben söylediğimde kafasında canlandıramamıştı ama resimlere bakınca güvenli olduğuna ikna olur gibi geliyor. Ne dersiniz?

Kocam ve Yeğenim

2012-02-09T13:00:00.000+02:00

Böyle gollarımı açeydim iki yana…
Tuteydim onu.
Tuteydim onu ben…
Gitme deyeydim, gitme!
Sarıleydim böyle kocama, gitme deyeydim.
Gitmezdi o vakit… Galırdı…
Ağzım dilim lâl oleydi…
Git deyen dilim kopeydi…
Benim yüzümdeeeeeen!!!

dipçik: çok olağanüstü bir durum yok merak edilmesin sadece biricik yeğenimizi görmek, benim için de sevmek için Amasya'ya gidiyor.

Şehzadem

2012-02-08T13:00:00.001+02:00

Evet anlaşıldığı üzere "Şehzadeler Şehrine" bir şehzade daha kazandırmak üzereyiz.

Cennetten kalkıp rüyalarıma giren dedecim, mavi battaniye içindeki bebeği başucumdaki beşiğe koyduğundan beri emindim zaten. Bir de ismini fısıldasaydı kulağına...

o mu bu mu şu mu?

2012-02-06T13:00:00.000+02:00

ya şundandır ya bundan?
içindeki nedir candan?
kız mıdır, erkek midir?
bu meraklı cevabı yarın öğrenecek midir?
acaba Casper gösterecek midir?
acaba hiç öğrenmesek de sürpriz olsa daha mı iyidir?
isimler belli midir?
bir kere daha düşmeden şu kış ayları geçecek midir?
baharda hamilelik ne güzeldir?
yürümek için bol bol Eymir'e mi gidilir?
ekşi ve acı, tatlıya tercih mi edilir?
eski pastaneci kızının canının hiç pasta çekmemesi ne gariptir?
tavuktan hala mı tiksinilir?
et kısmen mi yenilir?
ilk 12 haftada ki bulantıların yoğunluğu geçmiş midir?
yolun yarısına az daha gelinmiş midir?

4 ay ne çabuk geçmiştir.

3 yönetmen-3 oyun-3 saat-3 satır

2012-02-01T13:00:00.000+02:00

Bekleyiş: Tolga Tekin'le Ankaralı olarak gurur duyulması, Ethan Coen'in yazdığı bir oyun olması, kara mizah olması, ruhumuzu doyurması.

Köroğlu'nun Meydana Çıkışı: Teee dedesinden anlatılmaya başlanılması, uzun olması, destanın hakkının meydana çıkması, 5 kişinin 25-30 kişiyi canlandırması.

Karıncalar: Dekorun ilginçliği, küçücük alanda tek kişinin anlatımı ile savaşın ortasında kalındığının hissedilmesi, bir anda mayına kilitlenmesi, son oyun olduğu için insanların sabırsızlanması, oyunun 2/3'ünde su da geçtiği için, oyun çıkışında izleyicilerden bir kaçının suya elini daldırması, tek kişi, dram ve savaş üçlemesi.

my next month with marilyn...

2012-01-16T13:00:00.000+02:00

10 Şubat hemen gelir mi?Michelle Williams'ın ödül almasına çok sevindim...

-30 yaş sorunsalı-for C&M-

2012-01-11T13:00:00.001+02:00

Bugün doğum günümüz.
Biliyorum, 30 yaşına giriyorsun diye biraz tedirginsin.
Ben de seneye gireceğim merak etme, seni yalnız bırakır mıyım hiç?
Yirmili yaşlar iyiydi bunu da biliyorum, bir de bunun üzerine “babalık” sorumluluğu gelince tuz biber oldu bunu da biliyorum.
Sana hafiften şişen karnımı gösterdiğim zaman aklına ilk gelen şeyin sorumluluk olduğunu da biliyorum.
Ama bir şey daha biliyorum, sen şimdiye kadar dünya üzerinde görülen “en mükemmel 30 yaşında baba olan insan” olacaksın.
Her yaşında mükemmel bir baba ve eş olacaksın.
Ama şimdiki yaşına kadar yapamadığın şeyleri de bundan sonraki yıllarda yapabilmeni diliyorum. Kayak yapmanı diliyorum mesela şu kış aylarında, ben sıcak sahlepimi içerek izlerim seni, Kartalkaya’da ya da Kartepe’de.
Yurtdışına ne zaman gidebiliriz tam kestiremiyorum. Onun da hayırlısı artık.
Sen doğmasaydın, sorgu meleklerinin dünyadaki yegane temsilcisi olmazdı,
Sen doğmasaydın, annenin ve babanın onları güldüren bir pırlantaları olmazdı,
Sen doğmasaydın, ablanın canının yarısı olmazdı,
Sen doğmasaydın, Mete’nin “Ankara” da “Dayısı” olmazdı,
Sen doğmasaydın, bizim sülalenin, senin gibi hep örnek gösterilen bir damadı olmazdı,
Sen doğmasaydın,
Bana hafta içi her sabah kahvaltı hazırlayan,
Akşamları meyve tabağımı eksik etmeyen,
Gözlerimin açılmadığı zamanlar beni işe bırakan,
Yerler buzlu olduğunda akşamları servisten beni alan,
İki ayrı şemsiyede yürüme isteğimi anlayışla karşılayan,
Gerektiğinde tek şemsiyede başarılı bir şekilde yürüyebilen,
Hayatımdaki ilk bisikletimi alan,
Ankara’nın havasının kuru olduğu gerçeğini bana söylettiren,
Apartmandaki güncel olayları takip eden ve bana aktaran,
40 kere dile getirerek, sonunda katı meyve sıkacağı sahibi olan,
Yemekler konusunda kendimi geliştirmemi sabırla izleyen,
Evde yemek olmadığında, yemek yapmamı da sabırla bekleyen,
Sürüsüyle sayabileceğim bu örneklerin haricinde,
Beni mutlu eden,
Yanında huzur bulduğum,
Kendimi güvende hissettiğim,
Bir adama aşık olmayacaktım…
Onunla aynı gün doğmanın şerefini yaşayamayacaktım,
İyi ki doğdun,
İyi ki benim oldun…

Cry me a river...

2012-01-05T13:00:00.000+02:00

Ninni desem uyur molar.
Üstüne güler derdim olar.
Benim yavrum büyür molar.
Nenni nenni e kuzum nenni.
Bebeğin beşiği camdan.
Düştü yuvarlandı damdan.
Babası geliyor Şam’dan.
Nenni nenni e kuzum nenni.
Ormanlardan geçemedim.
Ben yavrumu seçemedim.
Her derdine yetemedim.
Nenni nenni e kuzum nenni.
Benim bebeğim yudumudu.
Gül dalda hakk umudum.
Ben de kestim ümidimi.
Nenni nenni e kuzum nenni.

En son 2010 Ağustos ayında haklı bir nedenden dolayı ağlayan bu çekik gözlü kız, dün akşam bu ninniye sebepsiz yere, hıçkıra hıçkıra, şaşıra şaşıra ağlamıştır. Duygusallığı içine içine çekmiş ve gözyaşı kanallarından akıtmıştır. Ağlayan halini unuttuğu için, aynada kendini izlemiştir. Akan rimellerinin yanaklarında çizdiği dallar onu üzmemiştir. Dallardaki tomurcukları görünce içinin ferahladığını hissetmiştir. Bu kurugözlü kız, gözyaşlarını kaybetmiştir, hükümsüzdür.

ajanda...

2012-01-02T12:12:00.001+02:00

Yeni yılın ilk pazartesi günü, ilk işgünü, önümde yeni ajandam... Gözümün önüne tel tel düşen saçlarımın arasından, bugün saçımın güzel olmamasından yakınarak, sayfayı açıyorum, yeni ajandanın yeni olan kokusu... biliyorum, haftaya bu kokusu kalmayacak, yazmaya kıyamıyorum, diyemiyorum, hemen bugün yapılacakları yazıyorum, yetmiyor yarın yapılacakları da yazıyorum, 2 sayısını görür görmez yaptığım şeyi-62 den tavşanımı da-yapıyorum, sabahın az olan yoğunluğunda, Ocak ayının yoğunluğuna şaşırıp kalıyorum, kafamda ve ajandada Ocak ayını bitiriveriyorum... Günler geçiyor, ajandanın sol tarafındaki incelik kalınlaşıyor... Yeni sayfalar, yazıldıkça eskiyor... Beyaz sayfalar, grileşiyor... İnsanların saçları beyazlıyor eskidikçe, sayfaların ise rengi kararıyor kullanıldıkça... İkinci altı aylık dönemde ajandanın en azından işyeri için kullanılamayacağı akla geliyor, bu sefer yüzümü tebessüm sarıyor... işte o zaman bir müzik sesine olan ihtiyacım kabarıyor... Taşplak meyhanelerinden Agop'unkine gidiyorum, saçlarımın kısalığına ithafen, "Saçların Tarumar"ı seçiyorum... Sözlerini dinliyorum, alt dudağımı sarkıtıyorum, sonra sabah arabada bu şarkıyı söylediğim aklıma geliyor, gülüyoruz, bende gülüyorum... Sabah yaşadığım 3 saatlik zaman diliminde tüm yaşamın özetini çıkarıyorum, gülüyoruz, alt dudağımızı sarkıtıyoruz, sonra bir tebessüm, sonra susuyoruz, sonra ağız dolusu kahkaha, sonra sükunet... "Gel"ler, "Git"ler... "Med"ler, "Cezir"ler... Sonra hiç sıkılmadan dinlediğim, "medcezir" şarkısını yine dinliyorum, yine susuyorum...

12 benim uğurlu sayım...

2011-12-31T12:12:00.002+02:00

2012. Yarın bize geliyormuşsun, öyle söylediler. Diğer 2011 kardeşin gibi 1 seneliğine geliyormuşsun.
2011 bize bir çok yenilik getirdi.
Alüminyum kaplı bir portakala benzettim ben senin son kardeşini.
Çünkü 2 yıldır değiştirmek istediğim işimi sonunda değiştirdim, o alüminyum kabını 2011'in ilk altı ayı boyunca tırnaklarımla soydum. Yeni işime kavuştum. Portakala ulaştım. Dilim dilim yemek için portakalı böldüğümde, yüzümüzü güldüren bir yavru portakal tanesinin varlığını keşfettik. 2012 ye 12 haftayı tamamlamış olarak gireceğiz. 2 düzine hafta daha geçeçek, bir de 4 hafta daha sonra çekirdek aile olarak oluşumumuzu tamamlayacağız.
Bize gelirken yanında sağlık getir bol bol, huzur getir çokça, dünya barışı istesem de olmuyor zaten, birde bir çuval para getirirsen fena olmaz. “İstemem yan cebime koy” demem, özel olarak diktiğim kocaman cebimi açarım sonuna kadar.
Bu arada Ocak ayında başlayacağımız hamile yogası dersleri için şimdiden teşekkürler.
Bir de 2012 Ocak ayında Melihle ikimizin doğumgünü olduğunu söylemiştir, diğer kardeşlerin. Ama bu sene bir sorunumuz var, Melih 30 yaşını üfleyeceği için bildiğin bunalımda. 30 yaş krizi diye bir icat çıkardı. Tutturdu, 1998 yılına dönmek istiyorum diye. Bunun korkulacak bir şey olmadığını ona kanıtlamamız lazım, bundan dolayıdır ki, senin çok çok çok hassas ve fedakar davranman lazım. Sanırım babalık olayı da biraz gerdi benim oğlağımı. Her şey gibi zaman da en iyi ilacı olacak galiba.
Eşsiz olanlara eş, aşksız olanlara aşk, dertlilere deva, hastalara şifa diliyorum.
Bense, sağlıkla casper’ıma kavuşmak istiyorum, bunun dışında bir şey istemiyorum.
Ayrıca sen geliyorsun diye güzel bir sofra hazırlıyoruz. Bunu da söylemeden geçemeyeceğim. Az bir şey yapacaktım ama dayanamadım, payıma düşenden fazlasını yapacağım galiba. Napıyım seviyorum. Seni iyi besleyelim ki bize iyi bak, iyi gel, hoş gel.

Domates yatağında dinlendirilmiş kekikli beyaz peynirli tost

2011-12-29T13:00:00.001+02:00

Sulu yemeklerden, pilavlardan, çorbalardan, köftelerden sıkıldığımız bir anda, tam da haftanın ortasında çarşamba günü bizim evde taferik günü. Bu güne öyle saygı duyuyoruz ki, annemler, "kızım bu akşam yemeğe bize gelin, size dünyanın en güzel yemeğini yaptım" dese bile annemlere gitmiyoruz, evde paşa paşa taferiğimizi yiyoruz.
Her gün “bugün akşama ne yapsam, ne yesek” diye düşünüyorum ama söz konusu taferik günü olunca bana bir şevk geliyor, bir zevk geliyor ki sormayın.
Peki nedir bu taferik?
"amaaan bugün canım hiç sulu yemek istemiyor" dediğimiz anda, fazla alengirli pişirme işiyle uğraşmadan, kısa sürede hazırlanan, kahvaltılıklarla desteklenen, lezzetli mi lezzetli doyurucu yemekler diye tanımlayabiliriz.
Taferik adı ise, Ayhan annemden geldi, bizim çarşamba günleri aktivitelerinden bahsederken, yaptığımızın onların yöresinde “taferik” diye adlandırıldığını söyledi. Bizimde uydurmasyon bir o kadar da atmasyon zaman zaman kıvırmasyon yemek günü yerine, taferik günümüz olmuş oldu. Günümüzün adı konmuş oldu.
Mesela dün çarşambaydı, tost çeşitlerinden gittik, Melihe bol kaşarlı sucuklu, bana beyaz peynirli domatesli kekikli. Yanına da taze sıkılmış portakal suyu.
Taferik günlerimizin sipesiyalleri ise şöyle;
-menemen,
-sucuklu yumurta,
-makarna salatası,
-patates kavurması,
-hazır yufkadan gözleme,
-fırında sütlü patates,
-mücver,
-fırından alınan ekmek hamuruyla yapılan pizza,
-aynı hamurdan yapılan hamur kızartması yani “pişi”,
-domates soslu karışık kızartma,
Bunlarla sınırlı kalmayacak tabiî ki kendimizi geliştireceğiz, daha ileriye, daha taferiğe doğru, durmadan yorulmadan ilerleyeceğiz…

I've got the mooooooves... like jagger

2011-12-25T11:11:00.000+02:00

Let the sun shine in...

2011-12-19T10:30:00.001+02:00

...The sun shine in. Güneş çocuklarla dolu bir müzikal. Güneşin esamesinin besame mucholanıp okunmadığı bir günde nerden geldi bu aklıma derseniz eğer, sizi aynadaki aksimi görmeye davet ediyorum.

Saçımı kestirmenin dayanılmaz hafifliği, çok kısa olduğu düşüncesinin tüm damarlarıma işlemesi ile karışınca, Melihin başını yemem farz oldu. Gözlerimin çekikliği ile Çin işkence metodları birleşince, Melihin saçımı beğenmesi de farz oldu.

Kuaförümü seviyorum. Ama fönü istediğim gibi çekmediğinden düğüne ev sahipliği yapan gelinin yengesine benzemiştim. Evdeki saç şekillendirici ile istediğim düzlüğü elde ettim. Böylece beğendirebildim. Haklıydı ama benim beğenmediğimi o niye beğensin.

Benim açımdan ise zaten hormonal değişikliklerin dibine vurmuş durumdayım. Tükürük salgısının artışı sonucu tükürükus dominicusa dönüşmem, boğaz kuruluğu sonucu “Version IV-Marlon Brando 4S 2012” olma yolundaki ilerleyişim, cadı kazanı kaynatan midemin bulantılarım zaten baş tacı, her şey bu yüzden oluyor. Ama her şey “casper” yüzünden oluyor. İyi ki oluyor. Noktacıktı, fındık oldu, fındıktı “Casper” oldu. Şubat ayına kadar Casper olacak adı. İşyerindekiler bilmiyor, onlara da yeniyılda söylerim galiba. Şube de bir bayan olduğu için, erkeklerde muhabbeti fazla uzatmadıkları için, çok zor olmayacak. Mesela bu sabah saçımı gördüler sıhhatler olsun dediler tamam. Fazla uzatmaya gerek yok.

Zaten uzatacak bir saçım kalmadığı için, neyse toparlanalım, tekrar aynı plakı döndürmeye gerek yok. Bu arada evdeki pikap için plak arıyorum. 4 tane plak var şimdilik, en kötü her ay alsak bir tane, 44 tane olur 2-3 seneye. Uyumlu kelimelerime kurban olayım, sendromsuz pazartesilere de kurban olayım, pazartesilere toplantıyla başlamaya da kurban olayım. Ben en iyisi toplantıya katılayım. İyi haftalar.

Mili mili on, Mili mili mili on.

2011-12-09T12:15:00.000+02:00

Milyonlarca kar yağdı bu sabah. Hava biraz kırıldı sanki, kuru ayaz bir havadan iyidir karlı hava bence. Karlı hava beraberinde "Kar"amsarlığı, Ef"kar"ı beraberinde getirdi bu sabah. Ayrıca sıradaki na"kar"atı:

Karlar yağıyor.
Cama pıt pıt çarpıyor.
Karakız camdan bakıyor.
Yollar buz tutuyor.
Araba kayıyor.
Eşim bana bakıyor.
Servisle gitseydik diyor.
Diyorumki midem bulanıyor.
Kaşları kalkıyor.
Dudakları bükülüyor.
Buzlu yol bitiyor.
Derin bir nefes veriyor.
İçi biraz rahatlıyor.
Beni işe bırakıyor.
Herşey senin mutluluğun için diyor.
Bu karakız da onu seviyor.
Biliyor ki kocası işyerinde camdan bakıyor.
"Kar"a "kar"a akşam eve dönüşü düşünüyor.
Oysa sabah dediğim gibi öğlen güneş açıyor.
İçin rahat olsun karlar eriyor.

Resim: buradan.

Analitik, Geometrik, Özünde Biyolojik...

2011-12-05T10:00:00.001+02:00

İki paralel hayat, aynı günün tarihinde doğmanın tesadüflüğü ile aynı yönde ilerleyen iki paralel hayat. Birbiri ile kavuşuncaya kadar kendi analitik yağlarında kavrulan, kavuştuktan sonra birbirleri ile geometrik kavrulan iki paralel düzlem. Bu paraleller aynı yönde ilerlemeye devam ederken çakışacaklarını hiç düşünmemişlerdi. Çakıştıkları an tek bir çizgi oldukları andı. İkiydiler, bir oldular, elmanın iki yarısıydılar, arkalarında çok ışıklı yollar bıraktılar.

Bir gün aralarında küçük bir nokta olduğunu fark ettiler. Yarısı birine yarısı diğerine aitti. Ama tümü ikisine aitti. İki düzlemin üzerine doğal olarak konan ve ileride sezgisel uzaklık duygusunu gözetecek olan bir noktaydı. Bu noktanın ilerde uzayıp büyüyeceğinin farkına vardılar.

Bu öyle bir noktaydı ki herkesin unvanına yeni bir unvan ekliyordu. Annelerimizi- anneanne ve babaanne, babalarımızı-dede ve büyükbaba, kardeşlerimizi-dayı ve hala, arkadaşlarımızı-teyze ve amca, kayınları yenge ve enişte, anneanne ve babaannelerimizi koca nine yapıyordu.

Bu küçücük nokta büyük bir mucizeydi. Noktalığının aksine onunla her şeye yeni bir başlangıç yapılacaktı. Bu nokta bir şeyin sonunda değil, her şeyin başında kullanılacaktı. Çünkü her şeyin başında o gelecekti. Bu nokta her şeyi nasıl değiştirecekti.

En başta paralelleri… Paraleller şaşkındı. Hangi şekle gireceklerini karıştırdılar. Sevinçten 4 köşe mi, bebeğin içinde büyüyeceği bir küre mi, 3 kişilik olacaklarından bir üçgen mi, daha korunaklı olacağından bir prizma mı?

Hazırlar mıydı yeni unvanlarına, yeni yaşam biçimlerine, yeni sevgi türüne? Sevgi bu noktacığa yetecek miydi? Kişiliği nasıl olacaktı? Kişilikli olarak mı katılacaktı aramıza? Nokta olarak kalmayacaktı elbet. Bir ünlem, bir üç nokta, bir sol anahtarı, bir nota, bir imza. Ama ne zaman hangi şekilde olursa olsun, hep onların noktacıkları olarak kalacaktı… İşte tüm bu soru işaretlerinin arasında bu cevaptan eminlerdi. Onların noktacıkları hep küçük kalacaktı aynı zamanda büyüyen. Hem nokta hem en başta, hiç büyümeyen, hep aralarında…

Resim: etsy

nasıl adamlarıg biz?

2011-11-18T12:12:00.003+02:00

Tam bir "Angaralı" filmi, "İncesu çocuklarının" filmi. Çarşamba akşamı Star TV'deydi. Daha önce izlememize rağmen, ezbere bilmemize rağmen yine izledik. Gülmeniz garantili bu filmde. Bazı replikleri dilimize pelesenk olduğundan evde bol bol kullanılıyor. Hatta küçücük biricik yeğenimiz bile bu repliklerden nasibini almıştır. Kendimi onun teyzesi olarak atamamı müteakip, yeğenimizin ilk kelimesinin "dey-ze" olması ile teyzeliğim mıhlanmış oldu, kamera çekimi ile de bunu ıspatlayabiliyorum. Filme dönersek, Tv formatı olduğundan beeeeeep'ten dolayı zevk almazsınız. Orjinalini izlemenizi tavsiye ederim.
Öyle bir haftasonu geçirelim ki, lezzetli kahvaltılardan, arkadaşlarla buluşmaktan, uzun aile yemeklerinden, filmler izlemekten nefes almaya fırsatımız olmasın.
Çevremdeki herkesin haftasonu ile bir beklentisi var, umarım her şey herkesin istediği gibi olur, en iyisinin olması için dua edeceğim. Pin'ciğim özellikle senin için...

"İstanbul Dreaming"

2011-11-17T12:12:00.003+02:00

Sabah "California Dreaming" dinleyerekten hayal kurarken, şehir olarak çok uzağa gitmedim Şehr-i İstanbul'u seçtim. Roma'yı, Paris'i, Barcelona'yı atladığımı zannetmeyin. Hani imkan dahilinde olanları seçeyim deyince elimde bir İstanbul kaldı. En son Mart 2011'de gittiğim aklıma geldi. Kimbilir bir daha ne zaman gidilecekti İstanbul'a? Bu soruya cevap ararken, İstanbul'a gidemiyorsan, sen İstanbul'u getir diyerek aşağıdeki resimleri topladım, Paşabahçe, Evmanya ve Etsy'den. Martılar, Boğaz, Kızkulesi ve Galata kulesini gördükçe içim açıldı, nefes almam netleşti, burnumun ucundan boğazın kokusu geldi geçti.

Villa Mercan

2011-11-14T16:00:00.002+02:00

Soğukların hüküm sürdüğü Ankara'da sıcak birşeyler düşünürken aklıma geldi. Kahvaltıları anlatan yazımdan size bir sözüm vardı zaten bu butik oteli anlatmakla ilgili. Arkadaş tavsiyesi ile gittiğimiz Villa Mercan Datça'da... Bu seneki bol konaklamalı, bol arkadaşlı, bol aileli tatilimizin başbaşa geçireliceği ilk durağıydı Datça... Bu nezih durağa yakışan bir konaklama hizmetini ise Villa Mercan verdi bize... Odalar temiz, etraf sessiz sakin, şehirden çokçokçok az uzak. Arabalı gidilirse çok rahat edilir. İşletmeciliğini yapan Çiğdem Hanım ve ailesi bizi her sene oraya geliyormuş gibi bir samimiyetle karşıladı. İki tane villası, toplam 11 odası, havuzu, yemek bölümü ve çeşitli oturma köşelerinin her köşesinde kendilerinden parçaları var. Çiğdem hanımın tabloları ve kedileri süslüyor duvarları, taşları. Ben küçük detayları sevdiğimden dolayı, etraftaki biblolar çok hoşuma gitti.

Bizim kaldığımız odanın bulunduğu villa.
Çiğdem Hamı ikram ettiği Güllü lokum ve kahve eşliğinde butik otelini tanıttı.

Dinlenme köşelerinden 2 demet...

Havuzun kenarındaki kurbağa da en az bizim kadar keyifli... Ama asıl keyif veren şey kahvaltı sofralarıydı, 5 çeşit reçel geliyor biz iki gün kaldık 10 çeşit reçel görmüş olduk, bir de yayla balı... Zaten Datça'nın balı ve bademi meşhur.

Reçellere gelince,ah o reçeller, sol baştan, kayısı, mandalina, hamincir, ayva, çilek. İkinci gün ise cin portakalı, vişne, mürdüm eriği, şeftali ve nar. Peynirler de çeşit çeşit, domates ve biber de bahçeden olunca bize bir tek yemek düşüyor. Kahvaltıları muhteşem, istenirse tam pansiyon kalınıp, leziz yemeklerinden de tadılabilir.Yolcu geldiğimiz han'dan, iki gün içerisinde sanki han'ın bir parçasıymışız gibi uğurlandık, arkamızdan Çiğdem hanımın döktüğü su, buna bir kanıttır. Biz çok memnun kaldık. arkadaşlarla, bir villayı kapatıp eğlen coş hayat boş yapılabilir dedik... Daha fazla resim ve bilgi için tık tık.

11.11.11

2011-11-11T11:11:00.003+02:00

bu an bir daha yaşanmayacak. 11 Kasım 2011 saat 11:11. biliyorum hiçbir an bir daha yaşanmayacak ama bu an farklı geldi. tesadüflerin kol gezdiği şu hayatımızda, bir sevindirik sebepçiği oldu. alt dudağımın sarkık durduğu bir günde sebep oldu ne bileyim işte. her hareketin garip geldiği bir günde garip geldi ne bileyim işte. bu aralar sanki hayata oturup dışarıdan bakıyormuş gibi hissediyorum. parktaki bankta oturup etrafı izliyormuş gibi hissediyorum. ne bileyim işte öyle hissediyorum.

"NORTH"WORK

2011-11-03T13:13:00.003+02:00

Kuzey... Garip Kuzey, Naçar Kuzey, Çilekeş Kuzey... sen de olmasan çarşamba akşamımızı kim "çaça.salsa.rumba" haline dönüştürecek, kim kollarını aça aça yürüyecek İstanbul sokaklarında, kim aynı kollarla vapur jetonu alacak, kim cep telefonunu sadece işaret parmağı ile tutacak, kim dolmuşa binerken 15 kişiye yol verecek, kim kafasını duvarlara vuracak, kim cüssesine bakmadan karşısına gelen herkesi tehdit edecek, kim Kuzey kim?

İş dünyasına atılma girişimlerinin 10946.ncısı olan sende bol olan sıfır sermaye ile networklerin deryasında, takım elbise ile yüzerken, saadet zincirlerine halka halka kadınlardan oluşan takım arkdaşlarını ekleme yolunda "rastgele" dileklerimi bildirmeyi bir borç bilirim. Aman da aman! Kuzey iş bulmuş ta, çalışırmış ta, işi büyütme hayalleri kurarmış ta, ondan daha deneyimli olan adamın taklidini yaparmış ta... Hangi duygu içine gireyim Kuzey? Saçlarını yana ayırman neticesinde sana bir koli briyantin alma hissinin doğmasına mı şaşırayım, içinde sakladığın şevkat duygusunu nadiren gösterdiğin anlardan olan çiçekçi teyzeye krem sürmene mi gözlerimi belerteyim, bir Türk dizi kanunu olan "genç kız en fazla iki bölümde hamile kalamazsa paranız iade" kampanyası sonucunda baba olmana mı yanayım, hangi duygu içine gireceğimi bilemedim inanır mısın?

O kötü adama bulaşma diyeceğim ama dinlemiyeceksin? Duvara kafa ata ata gittin adamın yanına ya? Konu Cemre olunca senin için gerisi dünyanın diğer kalanı ile harp, kan ve gözyaşı aşaması oluyor ya? Başına en deneyimli çilingirin dahi açamayacağı ne kadar alengirli iş geliyorsa onun yüzünden geliyor? Biliyorum yine dinlemeyeceksin beni çünkü sen Cemreyi soyu tükenen "Paçalı gorgetli sinekkuşu" gibi göğsünde bulunan bizim kalp dediğimiz kafeste koruma altına almışsın bi kere. Ama o kuş senin gögüs kafesini gagalıyor, delik deşik ediyor, senin üzülmene neden oluyor.

Sen hiç hiç üzülme Kuzey, zaten "çok sev"iyorsun ama çok çok kazan, çok çok gül bir de ağzına lokma girmiyor çok çok ye.

Evvel zaman içinde...

2011-10-31T17:00:00.003+02:00

Uzak diyarların ötesinde, yüksek dağların ardında, doğu ile batı arasında üç denizin ortasında bir ülke varmış. Vatandaşları tarafından tutkuyla sevilen güzel ve yalnız bir ülkeymiş. İçi kocaman yürekli insanlarla doluymuş. Üç tarafı denizlerle çevrili olduğundan mıdır bilinmez, çok taraflı düşünceler ve kültürlerle bir araya gelmiş insanlarmış. Yürekleri kocaman olduğundan mıdır bilinmez milyonlarca duyguyu barındırabiliyormuş.
Bazen binlerce gülücük oluyorlarmış, bazense milyonlarca gözyaşı akıtıyorlarmış,
Bazen “bu ülke çekilmez” deyip yurtdışına gitmenin yollarını arıyorlarmış, bazense dünyanın her yerini gördükten sonra “en güzel benim ülkem” diyorlarmış,
Bazen hayatın zorluklarına karşı iflas bayrağını çekmelerine ramak kalıyormuş, bazense aynı hayatın aynı zorluklarına karşı tek bir demirbilek oluyorlarmış,
Bazen en ufak bir sarsıntıyla ayrı kutuplara düşüp farklı görüşlere sahip oluyorlarmış, bazense büyük bir sarsıntı karşısında kenetlenerek aynı yöne bakmayı başarıyorlarmış,
Bazen güneşin doğduğu yöne çeviriyorlarmış başlarını, bazense güneşin hiç batmadığı batıya doğru ilerliyorlarmış,
Bazen yatırımı toprak üstüne yapmak için ağaçları kesip binalar yapıyorlarmış kendilerine, bazense "hatıra ormanı" yapıyorlarmış ormanları hatıralarda bırakmak için,
Bazen aynayı kendilerine çeviriyorlarmış, bazense iğneyi kendilerine çuvaldızı başkanlarına batırabiliyorlarmış,
Bazen saman alevi gibi tutuşurlarmış, bazense bir ton benzin dahi onları yakamazmış,
Bazen kudrete muhtaç olurlarmış, bazense damarlarındaki asil kanın mevcutiyetini unuturlarmış,
Bazen oturan bir koyun oluyorlarmış Van Gölü gibi, bazense bir timsaha dönüşüyorlarmış Marmara Denizi gibi,
Bazen annesiz kalıyorlarmış öyle yetimcesine, bazense hiçbir şeyleri yoksa verecek, sütlerini bağışlayabiliyorlarmış yetim kalan çocukları emzirircesine,
Bazen öyle bir “sus”arlarmış ki, kemiğe dayanan bıçak, o mumlanmış ağızları bile açamazmış, bazense öyle bir çığlık atarlarmış ki çatlayan ses tellerinin hakkını verirmişcesine dağların ardındaki sağır sultanlar bile duyarmış.

Oğlağından Dedesine Mektup

2011-10-23T09:09:00.004+03:00

Benim de böyle bir resmim olsun dediğim bir resim. Senin "çebiş oğlağım, dobuş oğlağım" diye sevdiğin oğlağını öperken... Beni de bir şey yerken gördüğünde küçük lokmalarımdan ve bitmeyen çiğnemelerimden dolayı aynı hitapta bulunurdun. Oğlak burcu olduğumu bile bile...

Bir oğlak bulayım, öpeyim onu senin öptüğün gibi... Aynı resimde buluşuruz belki tekrardan... Keşke... Oradaki oğlak olasım geliyor... Gerçi bizimde var seninle dudak dudağa resmimiz beraber geçirdiğimiz son doğumgünümde... Hani kucağına oturduğum resim... Ismarladığın son ahududulu çikolatalı pastayı yedikten sonra çekilen resim.. Beni Melihe "veremeyişinden" 3 hafta önceki resim... Ayrılmadığımız resim... Mıhlandığımız resim...

Bugün 2 yıl bitti. öksürüyorum bugün hep. nedeni boğazımdaki dedesizlik yumrusu. senden erken ayrıldım. 23 ekimde ayrıldım... mevsimlerden sonbahardı. Hem bahardı hem sondu hem ekimdi. sanki dün kaybetmişim gibi seni... hala taze... hala diken diken kalbimin üstü. ama içi seninle dolu olduğundan acıtamaz dikenler kalbimi.

Sen hayatta olsaydın, Hüseyin Dedem de olsaydı, annemle babamın başına o kaza gelmeseydi, hepsi aynı anda olamıyor mu? olmuyormuş...

Seni çok özlüyorum dedecim... Çok seviyorum... Adını Ali Can yaşatıyor, hem Ali hem Can hem kardeşim hem de sen...

Daha tuğlalıyken işçiliğini beğendiğin yazlığına gittik bu yaz damadınla... Balkonda ayakta beyaz saçlı pamuk babaannem karşıladı bizi, bu sefer yanı boştu. “Nerde kaldınız yavvv!” diye bağıran bir boşluk. Babaannemin gözlerini dolduran bir boşluk. Babaannemden sonra sarıldığım bir boşluk. Öpücüklere boğduğum bir boşluk. Beni melihten kıskanan bir boşluk. Tam da o balkonda aramıza bir erkek girmesinden kaynaklanan kıskançlığını itiraf eden bir boşluk. O balkondaki salıncakta sallanan bir boşluk.

Ameliyatlarından dolayı denize giremediğinden kumsalın kenarına otururdun ya, ben de yanına ilişirdim ya hep, minik dalgalarında arasından çakıl taşlarını toplardın ya hep... Küçükleri denizde sektirip, büyük olanlarını babaanneme armağan ederdin ya, dolmaların üzerine koyması için... Bizde deniz kenarında oturduk damadınla, taş sektirdik. Melih’in kulağını “dedemle şunları yapardık, bunları yerdik, onları söylerdik” cümleleri ile doldurdum.

Ben bu yaz o boşluğu doldurmaya çalıştım. Bir türlü dolduramadığım bir boşluğu. Ne kadar büyük bir boşluğu. Yutkunmakta zorlandığım boşluğu.

Bayram arifesinde ise o boşluğun anıtını ziyaret ettik damadınla, “babaların babası,mekanın cennet olsun” diye kısa bir cümle ile ifade ettiğim boşluğu. Mezar taşının soğukluğunu ısıtmak için ancak bir kitap yazılması gereken boşluğu. Kuru toprağını serinletmek için suladık, sana kana kana su içiriyormuş niyetiyle. Cennetteki ırmakların kenarında olman için dua ederek. Hayatın gerçeği diyerek, her nefis gibi bu dünyadan gideceğiz diyerek. Bir dahaki sefere “süsen tohumu” getirelim diyerek, çiçeksiz kalmış toprağını görerek.

Senin izlediğini bile bile hiç durmadan anlatıyorum, çünkü seninle konuşmalarımızı çok özlüyorum. Ne kadar çok anı bırakmışsın bana, hep kendini bırakmışsın bana. Geçen hafta göz ameliyatı oldum, göz damlalarımın saatlerini takip etmek için elime rastgele bir defter aldım, sayfalarına bakayım dedim, seni bizden alan hastalığın dönemindeki ilaçlarını da o deftere yazmışız… heryerde buluşuyoruz seninle, hastalıkta sağlıkta, iyi günde kötü günde, defterde kalemde, ankarada istanbulda, akçayda korgunda, salonda benim odamda, hiç göremediğin evimde salonun köşesindeki resimlerde, kucağında benim bebekliğimle, her gören resimlerin önünde seni anıyor rahmetle, heryerdesin hep aklımdasın inan. dilimden düşürmüyorum inan. çok özleniyorsun inan.

deneyim denemeyin...

2011-10-19T11:24:00.006+03:00

Göz ameliyatı olmam, bu sabah hazırlanırken, tarağımın elimden uçup açık olan klozet kapağından içeri düşmesini engelleyemedi...

Gözlükleri, lensleri attım ama sakar tekeliğimi atamadım üzerimden... Göz görür, sakarlık baki kalır.

İyi bir hafta geçiriyoruzdur umarım, yarısı bitti bugün çarşamba, cumaya iki kala, havalar Ankarada bildiğiniz "kışyarı" kıvamında olmuş. Eeee ne demişler, Ankaranın ayazı, gelemez bir türlü mevsimlerden yazı, bu sefer kısacık olsun bu yazı,kuruyan gözlerime günde 4 damla suni gözyaşı...

Sen o kadar bir şey söylemeden gidersin ki; üstüne milyonlarca bir şey söylenir.

2011-10-12T14:14:00.004+03:00

Bu söz beni bırakıp giden şemsiyeme gitsin. Sen misin şemsiyesini servisin koltuğunda unutan diye yağmur damlaları küfretti bana sabah sabah. Yüzüme tükürdüler resmen. Oysa ben seviyordum sizi be… severim yağmur damlalarını. Esmer olmamdan dolayı yağmur yağarken seller akarken “o camdan bakan arap kızı” bendim, o cıngıldaki bendim yahu… ben yağmur yağarken tek şemsiye altında yürümenin zorluğuna rağmen sevgilimle elele yürüme ihtimalini sevdim yahu…

Bu kadar sitem yeter sıra geldi, teşekkürlerimi sunmaya…
*Arkamda bıraktığım bankanın su geçirmez bezden torbasının beni yağmurdan korumasını ironilerin kraliçesi seçiyorum.
*O torbayı tutan ellerimden montumun geniş kollarını fırsat bilerek hiç zaman kaybetmeden dirseklerime kadar inen yağmur damlalarını da buradan ayrıca takdir etmek istiyorum.
* Kendimi ıslak kedi gibi hissetmem sonucunda yolda gördüğüm 5 köpeğe siper almamla, o köpekciklerin kendi gailelerinde olduklarından beni umursamamalarına ise şükranlar sunuyorum.
*Ayrıca her şerde bir hayır vardır diyerek, zaten şemsiyem küçük geliyordu diyerek, yağan yağmura inat, öğle yemeğinde sakarya’da tesadüf eseri gördüğüm ve tüm itirazlara rağmen aldığım gökkuşağı desenli şemsiyeye benim olduğu için teşekkür ediyorum.
*Son bir tebrik ve müteşekkir yağmuru da, bu kadar seller sular içinde evvel zahir zamandan beri babet giymekte ısrar eden bu akıllı mı akıllı kafacığıma ve bu zeka dolu hareket karşısında ıslanan paçalarıma gelsin.
Bir de konuyla ilgili “İncir Reçeli”nden bir replik gelsin… Hatta sana gelen bana gelsin. Hatta bir replik de yazımızın başlığını oluştursun…
“Ben insanları arabanın camına vuran yağmur damlalarına benzetiyorum. Bazen, bir damla aşağı doğru kayarken, başka bir damlaya karışıp, güçlenerek daha hızlı ilerler. Ben de sana karıştım aşkım. İnsanlar acımasız, savurgan. Hiçbir şeyin sonu gelmeyecekmiş gibi davranıyorlar. Bir gün, şoförün camı açabileceğini hiç düşünmüyorlar.”

işte öyle bir şey

2011-10-11T10:10:00.001+03:00

Haftasonunun gelmesini dörtgözle beklersin ya,
Kardeşinle bir cumartesi kahvaltısı planı yaparsın ya,
Sevdiğinin annesi ve babası geliyor diye hazırlık yaparsın ya,
Cumartesi hava çok güzel diye sevinirsin ya,
Gözümdeki pıtırcık geçti diye için rahatlar ya,

Sonra melihin hastalanır ya,
Kahvaltı suya düşer ya,
Ağzına bir lokma bir şey girmez ya,
Sürekli üşür ve titrer ya,
2 şişe serumu içer ya,
Sen ona yoğurtlu naneli çorba yaparsın ya,
Ateşi yükselir ya,

Akşama doğru biraz ayaklanır ya,
Kardeşin sabah görüşemedik diye akşam eve gelir ya,
Elinde de 2 tane plak olur ya,
Çay demi ve kakaolu kek ile güzel bir sohbet ortamı oluşur ya,

Pazar sabahı melih iyileşir ya,
Tekrar gülücükler kondurur ya,
Hani içine soğuk su serpilir ya,
Dışarıda hava durumu da yağmur serper ya,
Pazar günü için düşünülen gezi planı iptal edilir ya,
2 haftadır “planladığım” haftasonu hiç planladığın gibi geçmez ya,
İşte öyle bir şeydi bu haftasonumuz…

“Tanrıyı güldürmek istiyorsan, ona planlarından bahset.”
Amores Perros (2000)…

optik

2011-10-10T10:51:00.004+03:00

bu aralar kafamda dolaşan soru budur...

Benu-l A'yan

2011-10-07T12:12:00.002+03:00

Bu haftasonu, kardeşim geliyor, benu-l a'yan’ım geliyor, ela gözlüm geliyor, cumartesi sabahı kahvaltısına geliyor, ablasının portakallı pancakelerini yemeye geliyor, annesinin yemeklerini yemeye geliyor, babası ile teknoloji paylaşımı yapmaya geliyor, sadece 2 günlüğüne geliyor, pazar günü gidiyor, dudaklarımızı büktürüyor, ablası onu çok özlüyor, herkese sevdikleriyle güzel yoğun bir haftasonu diliyor…

küskün

2011-10-05T12:00:00.001+03:00

Sonbahar demek,
Kalın çorap ile babet giymek demek,
Belki şort ile giymek demek,
İnce bir mont demek,
Boyundaki şal demek,
Sıcak sütlü kahve demek,
Dökülen yapraklar demek,
Serin güneşli havalar demek,
O havalarda yürüyüş yapmak demek,
Çantaya minik bir şemsiye koymak demek,
Nar, elma, mandalina, muz yemek demek,
Palamut ve lüfer yemek demek,
Toprak renkleri demek…
Hem bahar hem son demek…
Baharının yanında yaz mevsiminin sonu demek,
Bütün bu hoşluğun yanında,
Konu ben olunca,
Her yıl ekim ayındaki göz kontrolü demek…
Yapraklar gibi gözümün de kuruması demek…
Günde gözüme 12 damla demek…
Akşam yatmadan terramycin sürmek demek…
Lenslere veda demek…
Belki laser ameliyatı demek…
Bekleyiş demek…Yağmurlu hava ihtimalinin olması...
Belki gözlerin hemen dolması demek…
Alt dudağın sarkması demek…
Bugün küskünüz demek…
Biraz huysuzuz demek…

bir avuç...

2011-09-30T11:30:00.001+03:00

Haftasonuna vardık,
Bugün cumaydık,
Yarın neydik ne olduk,
Birdik iki olduk,
İyiki olduk, ne güzel olduk,
Çoştukça çoştuk,
Koptukça koptuk,
Dünyayı unuttuk,
Birden kör olduk,
Aniden kaybolduk,
Gökyüzünde uçuyorduk,
Birbirimizi görmüyorduk,
Sadece beyazı görüyorduk,
Sonra kendimizi yerde bulduk,
Ormandık belki musonduk,
Kaplumbağanın sırtındaki kabuk,
Tavşanın elindeki havuçtuk,
Karga gibi dala konduk,
Tilki gibi bir dalkavuk,
Böcektik belki “Ağustos”tuk,
Karıncaydık belki yorulduk,
Dinlendiğimiz yer ağaçtaki kovuk,
Birbirimizi bulduk,
“Al”dık,Morduk,”Pul”duk,
Tekrar mutluyduk,
Önceden mutlu muyduk?
Birbirimize bunu sorduk,
Peki cevabını ne bulduk,
Ellerimizde bir yokluk,
Gözlerimizde bir boşluk,
Başıbaşa koyduk,
Gözlerimizi doldurduk,
Güneşe doğru durduk,
Yandık yandık tutuştuk,
Birbirimizle kavrulduk,
Arkamıza baktık küldük,
Rüzgar esti savrulduk,
Yağmur yağdı çamurduk,
Karyağdı kartopuyduk,
Sonbahardaki sonduk,
İlkbahardaki tomurcuk,
Onuncu köyden de kovulduk,
Ne umduk ne bulduk,
Damarlarımızı doldurduk,
Kanlarımızı dondurduk,
Zamanı durdurduk,
Nehrin kenarında oturduk,
Sular aktı oluk oluk,
Oysa zamanı durdurmuştuk,
İki avuç suyduk,
İçtik içtik doyduk,
Elele tutuştuk,
Bir mutluluktuk,
Sadece bir avuçtuk.

A'dan Z'ye

2011-09-29T13:06:00.006+03:00

O nasıl bir kitaptı öyle. Biter bitmez “ben bu yazarın yazdığı her şeyi okumalıyım” hissine yakalanıyorsunuz.. Hakan Günday, kitabın adını yazarken bile, o “AZ” kelimeciğine bir sürü dünya sığdırmış. O bir sürü dünyaya bir sürü insan sığdırmış, kitabı okurken benzersiz söz öbeklerinin oluşturduğu cümleleri bir kenara not alasınız geliyor ama kitabın akıcılığından çok uzaklaşmamak için, “melihcim sen okurken not almayı unutma” nasihatında bulunuyorsunuz; kitabı okuduktan sonra ise, önce bir kalıyorsunuz, sonra anlıyorsunuz birlikte kaldığınız kişinin kendiniz olduğunu… Kendinizi ne kadar az tanıyabileceğinizi, size en uzak yerin aslında sırtınız olduğunu (bu cümle de bir filmde ya da kitapta geçiyordu ama unuttum)… Yudum, yazarı önce keşfettiği için ona saygı duyuyorsunuz, sonra Yudum’a çok teşekkür ediyorsunuz yazarla tanıştırıldığınız için, sonra üzülüyorsunuz 11 yıl sonra tanıdığınız için… Sonra internetten sipariş veriyorsunuz kitapları… Sırada “Azil”, “Piç” ve “Kinyas ve Kayra” var…

palamut kapıyı bir kere çaldı.

2011-09-27T12:05:00.012+03:00

Akşam evde yemek yaparken, yeşil mercimekli bulgur pilavını yapıp dinlenmeye bıraktıktan sonra kendisinden çok önce başlamış olduğum diğer sulu yemeğin düdüklü tencerenin tüm olanaklarını kullanmama rağmen yarım saat daha pişmesi gerektiğini düşündüğüm anda, karşı komşumun adı gibi "melek" davranışının bir sonucu olarak zilimizi çalan tabaktaki iki kişilik hazırlanmış "hızır" soslu kızarmış palamutu elimden zarifçe sofraya bıraktım. Mutluluktan pişen yemeğin altını kısıp, "istersen bir saatte piş..."dileklerimi yolladıktan sonra balığımızı ve yanına yakışan bulgur pilavımızı afiyetle yedik.

şimdi ben meleklere inanmayım da napayım?
en iyisi akşama güzel bir kek yapıp meleğimin tabağını dolu dolu geri vereyim...

baykuş-u tiryaki

2011-09-26T15:15:00.004+03:00

Haftasonu Bolu-Gölcük'e gittik... Çok beğendim... Abantı görmedim ama oradan güzel dediler… Kuş gibi uçtum uçtum...
Kuş demişken, bu aralar baykuş takıntısı var bende... Özellikle takılarda, tişörtlerde ve ev aksesuarlarında. Kelebek out baykuş in. Alışveriş sepetim bunlarla doldu, ama almıyorum, sadece sepetime ekledim. Almış gibi oluyorum o zaman. Ayakkabıyı deneyince almış gibi ol-u-ruz yaaa... diyecektim ki öyle olması imkansız ayakkabılar için özellikle. Dilekolay tam tamına 58 gün oldu bugün kıyafet veya ayakkabı veya aksesuar almayalı. En son aldığım şey kyo'dan bikini üstü ki o da 3 bikinim ile kombine edilebiliyor.

Neyse baykuşlarıma gelelim, alışverişi sokunca araya o yola sapasım geldi, baykuşlarımı unuttum, şeytantüyü var bu alışveriş olayında. İşte benim çizdiğim baykuşlar yukarıda, amatörce paint'te bir şeyler karalıyorum işte... Baykuşa benzedikleri de tartışmaya açıktır.

Cumartesi gezdim gördüm, Pazar sabahı lezzetli bir kahvaltı yaptım, evde dinlendim, temizlik yaptım, saat 16:00 da Melihin arkadaşı aradı Eymir'de bisiklet fikriyle. Sabahtan beri evde olan benim hemen kabul naraları ile atlamamla pazar günü o saatte çok kalabalık olacağını düşünmem bir oldu. Ama bir kere gidelim demiştik. Eymirde rahat bisiklete binmek istiyorsanız, sabahları idealdir, ama cumartesi sabahı en idealist saattir. Araba yok denecek kadar az oluyor. Bizim favori saatimiz. Dün gittiğimiz saat 17:00 ile 19:00 arasıydı ki offfff... Arabalar dizili, insalar dizili, çok kalabalıktı çok. Gezmeye ve yürümeye gitsem çok rahatsız olmam ama bisiklet sürerken çok sıkıntı oldu. Bir de bisiklet kiralama olayını çıkarmışlar ki bu benim hiç hoşuma gitmedi. Aklı başında insanlar binebildiği gibi, 5 tane erkek kotlarla, gömleklerle ve kösele ayakkabılarla bağıra bağıra bisiklete binmiş olarak karşınıza çıkabiliyor. Çok kötü bir görüntü. Burası bizim çıkın gidin burdan diye bağırasım geldi. Neyse sonuçta vakit geçirdik, ama çok yorucu oldu. Bir daha o saatte nayır nolamaz... İyi Haftalar, Haftasonuna çabuk varmalar...

Ali Can...

2011-09-23T01:00:00.026+03:00

O güzel yüzü hiç değişmedi benim biricik kardeşimin...
Ben karakızken o kumral ela gözlü olan oldu…
Benim bebekliğimden güzeldi onun bebekliği...
Babam öyle der... O doğduğunda "oğlum oldu" demiş babam...
Babasının oğlu... Mühendisin mühendis oğlu...
O eve geldiğinde kimseyi sevdirmek istememişim, o güne kadar hep ben sevildiğimden...
Onu sevmeyin beni sevin demek istememden...
Ama onu ben herkesten çok sevdim... Ama çok da kıskandım...
O beni hiç kıskanmaz... Tabağımdaki makarna hariç...
En sevdiği yemek makarna... Bana bile yapmasını o öğretti…
Ben de ona bisiklete binmeyi öğrettim...
Çekirdek çıtlarken ayçekirdeklerinin içlerini biriktirirdi toplu yemek için...
Sonra ben elinden birazını alırdım, çok acımasızdım.
Bazen ikimizin de acımasız olduğu zamanlar oluyordu.
Annemin bir yaz günü akşam yemeği için yaptığı karışık kızartmanın hepsini ama hepsini yemiştik annemi ve babamı düşünmeden...
Annem bir daha yapmıştı... Utanmadan ondan da yemiştik...
Kartopu oynamaya çıktığımızda, hep en büyük kartoplarını o yapardı...
Ben de hep ağaçtaki karları silkelerdim üzerine...
Ipıslak ve buz gibi olduktan sonra evin köşesindeki kaloriferde bulurduk kendimizi...
Ankara'nın denizsiz olmasına aldırmadan, mayolu serçeler gibi küçücük küvette çırpındık...
Birbirimizin en iyi arkadaşı olduk, o omuz hep yanıbaşımdaydı…
Hep rahat hep güvenli…
Müzik ve tiyatroyu ikimizde çok severiz ama hayata geçiren ilk o oldu...
Lisede rol aldığı tiyatro oyununun çıkışında çok başarılı geçtiğinden, sevinçten gözleri doldu...
Batari kursuna gitti, o ellerin hareketliliğini iyi değerlendirdi...
Sandalyeler ve kumandalar rahaaat bir nefes aldı.
İstanbul’u çok sevdik ikimizde ama orada okuyan ve çalışan o oldu…
“Anne ben o şehirde kırmızı converse giyemem” dedi ve o şehre gitmedi,
Babası ile aynı Üniversiteyi okuduğu İstanbul’a gitti…
Dedem ve babaannemle oturdu. 3 taş birden vurma işi bana düştü.
Sabahları Babaannemle, öğlen Dedemle, akşamüstü Kardeşimle.
“Abla aynı günde hem Bahariye’ye hem Moda’ya hem Ortaköy’e hem Taksim’e gidilir mi?”
Gidilirdi, hep gittik…Daha çok gideceğiz...
Gerçi ikimizin çıktığı yolculuklar aksiyon dolu oldu...
Nice yerler görelim, nice yaşlar görelim hep birlikte, hep sağlıkla…
Hayallerimizle büyüdük, hayaller hep var, hala büyüyoruz, hala hayal kuruyoruz…
İyiki doğdun kardeşim, pamuğum, karaablasının beyaztenlisi…
Her zamanki gibi bastırarak ve sertçe öperim o yanaklarından...Bugün olan olaylar için bir araştırma yaptım canım kardeşim... (yoo buradan baktım)
Doğumlar:
1930-Ray Charles
1943-Julio İglesias
Olaylar:
1846-Neptün gezegeni'nin keşfi
1993-Michael Jackson Türkiye'de konser verdi.
Özel Günler:
Ekinoks
Sonbahar'ın Başlangıcı
Dünya Otomobilsiz yaşam günü

huysuz çeşnili siyah beyaz bir tatlı

2011-09-22T10:57:00.013+03:00

Fon da Müzeyyen Senar üstadımdan bu şarkı çalarken; birden yazasım geldi. Aslında her zaman yazasım var da bu güzel bir bahanesi olsun. Nasıl sonlanacağını bilemediğim bir yazı... Huysuzum ama tatlıyım. Zaten tatlı olmasam huysuzluğum çekilmez. Ani patlamalarım, sonrasında sönmelerim, alt dudağımı sarkıtmalarım, kaşlarımı çatmalarım, avaz avaz bağırmalarım, sonraki susmalarım, ağzımı kemik açmamalarım, saçmalamalarım, kabul etmemelerim, keçiliğim, tekeliğim, çingeneliğim çekilmez. İçinde fren barındıran çılgınlıklarım. (benim “hayat “fren”dim”) İçinde tatlılık barındıran bir huysuzluk benimkisi. Mesela bir fasıl gecesi Melihin bana armağan ettiği “Huysuz ve Tatlı Kadın” eserine benim “Kahverengi Gözlerin” ile yanıt verebilme benimkisi.

Hayat tüm zıtlıklarıyla devam ediyor. Zıtlıklar çıkış noktasıdır. İyi kötü, siyah beyaz, gece gündüz, savaş barış, aç tok, sıcak soğuk, mutlu mutsuz, zengin fakir… Onların oluşturduğu ara yoldur bizim hayat öykümüz. Taaa ortaokulda yazdığım bir komposizyon vardı. “ying ve yang”. Edebiyat öğretmenim çok beğenmişti. Ama onda kaldı. Keşke bir örneğini alsaydım. Yazımın tek kusuru küçük r harflerimin büyük R olarak yazılmasıydı. Bir de Yudumla lisede yaptığımız çuvalişi örümcek ağımız sergilendiği için kalmıştı okulda, ona da çok üzülürüm.
Bir de yitip gidenlerin arasında bizim evde bir zamanlar “ağlayan çocuk” resmi vardı. Onu attı mı ne yaptı annecim bilmiyorum ama ben severdim, burnumun direği sızlasa ona biraz bakmamla gözyaşlarımın gelmesi arasında bir paralellik vardı. Eve isteyerek göz yaşı sokulur mu?
Mutsuzluk yerine mutluluğun resmini asalım evimizin duvarına. Resme baktığımda yüzüme gülümseme geliyor, 6 çocuk çok fazla ama 4 çocuk yapasım geliyor, tüm zorluğuna rağmen sobalı bir evde oturasım geliyor... Bu resmin yapbozu varmış, alıp, yapıp, çerçeveletip, evimizin duvarına asmak istiyorum. Düşüncesi bile mutlu ediyor, demek gerçek olsa bildiğin havalara uçucam…

Sakarteke

2011-09-19T13:41:00.012+03:00

Aslında "sakarmeke" diye bir kuştürü var bknz yukarıda ancak benim gibi bir keçi sakar olursa adı ne olur? Sakarteke olur. Arkadaş doğuşum bile sakar, Aralıkta beklenen bebek Ocakta doğmuş. Neyse o kadar çok geriye gitmeye gerek yok. Haftasonunu anlatsam yeter.

Haftasonu planı Cuma akşamından yapılır bizim evde. Plansız bir yaşam düşünülemez. Yani aslında ben gayet iyiydim plansız programsız. Her şeyin son dakika patlak vermesine alışmıştım. Ta ki “hayat seni yönlendirmesin, imkanın oldukça sen hayatı yönlendir” diyen bir 21.yüzyıl Konfüçyüs’u ile evleninceye kadar. Planlı cumartesimizin, planlı ufak kahvaltısından sonra 7 haftadır gitmediğimiz, Eymir’e gittik, bisiklete bindik. Birinci turun klasik durağından sularımızı aldık.

“Melih dedi suyunu bitir şişeni eline yüketme.
Candan dedi iki parmağımla tutarım sorun olmaz hem biraz daha içicem sonra.
O sonra anı geldiğinde Melih önde Candan arkadaydı. Sürmeye devam ediyorlardı.
Candan dedi şişenin kapağını açıyorum.
Melih dedi o zaman düşersin.(Candan bunu duymadı)
Candan kapağı açtı ve suyunu içti bir güzel.
Hiçbir sorun yoktu ki boş şişenin kapağını kapatırken hakimiyetini kaybetti ve yoldan çıkarak çalılıkların arasına girmeden sol kolunun ve sol bacağının üstüne düştü.”

Olacağı buydu tabi. Söz dinlemezsen, dikkatliyim ama tedbirsizim dersen olacağı buydu. Sıyrık, şişlik ve morluk üçlemesi. Bile bile hem de. Melih tarafından öngörüle öngörüle…Günün geri kalanında anıla anıla bir hal oldu benim “az kaldı göle uçma” olayı.
İkinci tur olaysız geçti. Mutsuz olmuştum bir anda.Benim sessizliğim Melih’de “sen hep düşsene” düşüncesi yarattı. Vereceğimiz molayı planladıktan sonra biraz keyiflendim. Sırtımızı yaslayabileceğimiz gölün kıyısında bir ağaç bulduktan ve balıkekmeklerimizi sipariş verdikten sonra, Melih, Jose Saramago’nun “Körlük” ben de “Sudoku ve ötesi” kitaplarımıza daldık. Benim gözlerim fotoğraf çekimine gelen 2 tane geline takıldı. Biri sarışın biri esmerdi. Sarışın sandalyeye otururken eteğinin arkasını çoooook fazla kaldırdı. Kirpiklerim dökülürken damatlara üzüldüm. Öyle kenarda köşede yedek oyuncu gibi, ihtiyaç olursa fotoğrafa giriyorlar. Bunları izlerken balık ekmeğim bitiverdi.

Balığa doyamadığımdan akşam yemeği için de balık yemek istedim. Deniz çuprası aldık dönüşte. Akşama onu bir güzel yağladım, tuzladım, içini patates ve soğan ile doldurdum, alüminyum folyoladım, fırına verdim Bir de yanına bolbol salata, ama öncesinde mutlaka ekşili bir şehriye çorbası. Yemekten sonrasını da yeni televizyonumuzda güzel bir film ile taçlandıralım istedim. Anıl ve Seçilay’ın önerisi “500 days of summer” Ben çok beğendim. Melih beğenmediğinde yaptığı dudak mimiğini yaptı. Bir filmi de beğen be tatlım.

Pazar günü ise ev düzenine adadım kendimi. Belim ve ayaklarım koptu, ama mutluydum. Bizim Çankırı yöresine ait “Perişka” bile yaptım. Sırf adı için yaparım. Perili merili. İki kişilik az porsiyonluk yaptım. Mantı yapar gibi ama içi boş üçgen şeklinde kapatılıyor. Köy peyniri ve tereyağı ile servis ediliyor. Dedecim çok severdi. Su böreği tadını aldığını dile getire getire afiyetle yerdi. Mantı yaparken bir pazısını da onun için perişka yapardı annemler. Ben onun adını anarak yedim ve yaptım perişkayı. Anmadığım an varmı ki?.

Yemeğimizi yedikten sonra “Social Network” filmini izledik. Melih bu sefer beğendi. Akıcı, gerçekçi ve takip etmek zorunda olacağı filmleri seviyor. Televizyonu erken kapattı diye debelenirken sağ kolumu da kapıya geçirdim bir güzel. Allah’ın sopası yok… Ettimi sana iki… Vakayi sakari teketekiye... Böylelikle bir tek sağ bacağım sağlam kaldı. Cuma gününden planlanan etekler öbür haftaya kaldı. Morluklarla giyilmesi düşünülemez. Bu haftasonu yazımdan da bir filmlik senaryo çıkar. Bu filmi Melih’in beğeneceği kesin.

Adı ne olur? Sakar Teke: The Cycle of perişka and çipura like a genie in a bottle…Olaysız bir hafta diliyorum… Bence mümkün…

Kocaman...

2011-09-16T16:51:00.006+03:00

...bir sarılma terapisine ihtiyacım var...

Elini öpebilir miyim Hatça Ana ?

2011-09-15T16:05:00.014+03:00

Akşamları geç yatmam ve uykuya doyamamam sonucu dün sabah somurtmalarım arasında Melih'in benim yüzümü güldürmek için umutsuzca sorduğu "Akşam Hatça ana'ya gidelim mi?" sorusunu hemen tereddütsüz şaşırtıcı bir şekilde "olur" lafım ile güzellemeli karşılama yaptım.

Hamurişi canavarı ile evli olduğum için tam bize göre bir yer. Hemde evimize 15-20 dakikalık yürüme mesafesinde. En güzel köşesine kuruluverdik... Çok kalabalık değildi... Tepede olduğu için ve seçtiğimiz masa nedeniyle esiyordu ve üşüdük, evden çıkarken üstümüze birşey almamıza gerekyok sözlerim yüzüme tokat gibi çarptı ama yemekleri götürürken ısındım, yetmedi çay içerken şal istedim ısındım...

Uzun zamandır gitmek istiyorduk, Eymir'e giderken gelirken hep görüyorduk, kısmet dün akşamaymış. Melih mantı, bense ciğer sote söyledik. Ortaya çoban salata ve peynirli çiğbörek söyledik. İkramları turşu ve bazlamaydı. Sanki tereyağı ve bal da eklenebilir bu ikrama. Yemeğin sonundaki çay da ikram. Ben bu tür yerlerde yemekten sonraki çayın ikramlı olmasından yanayım. Menüde ızgara köfte, çorba, gözleme, kuzu şiş, tavuk şiş gibi seçenekler de vardı. Fiyatlar normaldi. Bence bizim seçeneğimiz güzeldi. Hatta benim tavsiyem önce ortaya mantı söylemek, çok doyurucu olduğundan, diğer şeylerden şişmeden tadılabilir.

Bilen bilir ben dışarda mantı yemem, çünkü annem, babaannem, anneannem sağolsun birer mantı yapma makinesi olduğundan çocukluktan beri mantıya doymuşluğum vardır. Dışardakileri de pek beğenemem. Kıyması az gelir, hamur hamur olur. Ama dün akşam Hatça Ana'nın mantısı çok başarılıydı. Melih'de öyle herşeyi beğenmez ama o da beğendi. Mantıyı yerken annemler duymasın dedik ama burdan sesleniyorum, "Annecim hiçbiri senin mantılarının ve bazlamalarının yerini tutmaz..."

Çiğbörek ve ciğer soteden de memnun kaldık. Tekrar gidilebilir, kahvaltı da yapılabiliyor. Ben mutlu gittiğim için mi güzel geldi bana, yoksa oraya gittiğim için mi mutlu oldum? Bu noktanın ayrımına varamadan, yürüdük, gördük, yedik, kalktık, yürüdük, markete girdik, soda aldık, Melihi en ahenkli (!) soda içen adam seçtik...

"Gözyaşlarım kendiliğinden kuruyorlar"

2011-09-14T10:17:00.010+03:00

Şarkıların kulağımda çınlıyor.
Çınladıkça bende senin kulağını çınlatıyorum.
Aynı yıl doğmuşuz.
Sen benden 9 ay 3 gün küçükmüşsün.
14 eylülde...
Bir sonbahar akşamı rastlamışsın bu dünyaya.
Bir yaz akşamı ise veda etmişsin.
İyi ki doğmuşsun.
İyi ki bu şarkıları yazmışsın,söylemişsin.
"Tears Dry On Their Own"
"Back to Black"
"Rehab"
"Love Is a Losing Game"
"You Know I'm No Good"

karakalem çalışması: by pocketuti

Grenade

2011-09-13T09:17:00.006+03:00

Bugün işe gelirken serviste, kulaklarımda Bruno Mars'ın Grenade'si yankılanırken aklımdan şu hesaplamalar geçiyordu...

Bugün günlerden 13.09.2011.
1+3+9=13
13+9+2+0+1+1=26 (13x2)
1+3+9+2+11=26 (13x2)
haftanın ikinci günü olduğu için 2 ile çarpıyorum.

Bu arada bende plakalara bakınca 13 rakamını bulma takıntısı var. Acaba bu hastalığın bir adı var mı? Aslında çok kolay çünkü, plakaların çoğu 6 ile başlıyor geriye sadece 7'yi bulmak kalıyor. Toplaya çıkara böle çarpa bulmaya çalışıyorum. Çoğu zaman ulaşıyorum. Ne zamandan beri böyle yapıyorum hatırlamıyorum, neden 13 sayısı onu da hatırlamıyorum... Ama bence asal sayı olduğundan dolayı ulaşması kolay oluyor. Uğuruna ya da uğursuzluğuna inandığımdan değil, sadece rakamlardan bir sonuca ulaşma. O sonuca ulaşmak için her şeyi hesaplama. Ulaşınca mutlu olma.

Mesela Bruno Mars 1985 doğumluymuş. 8+5=13 al işte... Gel de mutlu olma...

ON lafımdan DOKUZU

2011-09-08T11:04:00.004+03:00

1-Kıvanç Tatlıtuğ zayıflamış,
2-Kıvanç Tatlıtuğ çok zayıflamış,
3-Kıvanç Tatlıtuğ ne kadar zayıflamış,
4-Siyah daha zayıf göstermiş,
5-Beyaz Gömlek daha zayıf göstermiş,
6-Hapishanedeyken daha zayıflamış,
7-Rol icabı mı zayıflamış?
8-İğne ipliğe dönmüş.
9-Kıvanç Talıtuğ zayıflamış.

Alice in "Worker"land...

2011-09-06T14:53:00.005+03:00

Kısa sayılmayacak bir kahvaltı yapabilmek...
Sabahları onunla servislere elele yürümek...
Pazartesi sendromu yaşamadan pazartesiyi salıya bağlamak...
Bergamotlu çay ve Sütü Bol kahve molaları ile toplantılar yapmak...
Öğle yemeklerinde karpuz peynir yemek...
"Arta kalanlar"ım yerine, "bütün"üm ile eve varabilmek...
Haftanın en sevdiğim ikinci günü olan Cuma'yı (Birincisi:CUMARTESİ) beklemek...
Cumartesi sabahı Eymir gölünde bisiklete binmek...
Pazarın bitmesini istememek...
Haftayı bitirmek...

Erik reçeli güzeldir...

2011-08-26T10:05:00.001+03:00

Biliyorum tekrar gibi olacak ama ramazan bayramı demek, benim için, ramazan bayramının ilk sabahı demek ve bayram sabahı kahvaltısı demek... Bu ayki bayram kahvaltısı demek -ilk defa reçel yaptığımdandır büyük ihtimal- bolbol reçelli ekmek yemek demek... Ne reçeli peki? ERİK REÇELİ... %100 doğal köyden gelen erikler ramazan şerbeti maksadıyla bol suyla kaynatılır. Eriklerin posası ile suyu ayrıldıktan sonra posasının üzerine şeker limon suyu karanfil konularak ballaşma kıvamına gelinceye kadar kaynatılır... iki küçük kavanoz erik reçeli hazır olmuş olur... Biraz marmelat kıvamında olur... Böylece erikler son damlasına kadar kullanımış olur... Söz konusu kahvaltı olunca ben de fotoğrafları karıştırıp, resimlediğim kahvaltılara baktım... Baktım ki ne göreyim... Baktıkça o kahvaltıda kimler vardı ne olaylar yaşandı hepsi gözümün önünden geçti... Fotoğraf güzeldir... Kahvaltı güzeldir...

Kuzguncuk Çınaraltında, Melih ve Ali Can ile

Sapanca'da Semiha Halamların evinde... Melih İzmit'te askerdeyken, ona sürpriz yaparken, Anneannem sıkısıkı sarılmamıza şaşırırken...

Akçay'da Dedecim ve Babaannemin evinde... Kıpkırmızı baştacı bahçe domatesi ile...
Sema'nın evlendikten sonraki ilk kahvaltı daveti...

İzmir'de Ablamızın evinde ilk kahvaltı... Buradan Bozcaada'ya balayına gitmiştik...
Bozcaada'daki Adahan Otel'deki ilk kahvaltımız...

Yine Kuzguncuk yine bir kahvaltı... Bu sefer ekip kalabalık, Neyir'imizin düğünü vardı...

Düğünden sonraki sabah Rumelihisarı'ndaki Lokma'da.O sabah bir efsanedir. Dillerde hikayedir. Masa dolmadan fotoğraf çekmeyi bırakmışım anlaşılan.

Trabzon'da dolmuşta benim brunch diye tuttururken, arkadaşlarımızın "peynir simit çay yeter" tesellileri dökülürken, dolmuştan indikten hemen sonra karşımıza çıkan, adını hatırlayamadığım tesadüf eseri bir yer... Kahvaltı çok başarılıydı... Muhabbet harikaydı... Ardından Sümela Manastırına çıkışımızın akşamı Ankara'da olmamız şaşırtıcıydı... İnsanoğlu kuş misali...

Neyir'in günü için İstanbul'a gitmiştik. Didem, Melih ve ben. Bir de o sırada İstanbul'da eğitimde olan Pınar...

Adapazarı Hendek Karayolu'nda Han-Pet Petrol Restaurant... Geçen sene 29 Ekim'de... Van'da Kahvaltı yapıyormuş gibi... Bal'ın içindeki tereyağı gibi, yumurtanın içindeki kavurma gibi..Daha çok buraya resmini koyamadığım ama hafızamda yeralan diğer kahvaltılar, mesela müthiş ikili Merve ve Bahar'ın kahvaltıları... Onlar kahvaltılara sevgilerini de katıyorlar... Anne ve babaları da katılıyor bazen... Nur teyzenin pizzası, Kemal amcanın kuymağı kahvaltıları taçlandırıyor.
Bir de bu yaz bize Datça'nın en güzel hediyesi olan Villa Mercan Kahvaltıları... 2 gün 2 kahvaltı 8 çeşit reçel, çeşit çeşit peynir, bahçeden yeni koparılmış domates ve biber... Villa Mercan ayrı bir yazıya konu olacağı için burada fazla detaylandırmayalım.
Yarın yolculuk var Amasya'ya... Kahvaltılar beni bekleyin... Dönüş'te fotolarla tekrar burdayım, çünkü ben Amasya'yı hiç anlatmamışım... Ne de olsa "Şehzademin" şehri orası...
Herkese profiterol gibi, ekmek kadayıfı gibi, dondurmalı fıstıklı baklava gibi bir bayram diliyorum!!!

La Noyée...

2011-08-19T16:18:00.008+03:00

Umut; işyerinde insanın canı çok sıkılmışken, birden dışardaki sokak sanatçısının akordiyon çalmaya başlamasıdır. Başlamasıyla birlikte notaların kulaktan geçip, kalbini doldurmasıdır.

Güzel bir haftasonu umudediyorum...

Lokma Tatlısı

2011-08-16T10:21:00.000+03:00

Bir sabah aniden uyansaydık.
Kendimizi Rumelihisarı'nda -büyük ihtimal Lokma'da- bulsaydık.
Sofrayı donatsaydık.

Boğazın kokusunu içimize çekseydik, iştahımız açılsaydı...
Ne güzel olmaz mıydı...???

Atlas

2011-08-15T12:26:00.000+03:00

Asya: nedense çok tanıdık geldi bana, çekik gözlerime baksana, hayalim Japonya...
Avrupa: İtalya'ya gidemedik bayramda, avutur bizi Yeşilırmak Amasya...
Amerika: ordaki kuzenlerim birdi iki oldu, Amerika macera dolu...
Antartika: Yeryüzünün buzdolabı, Ankara'nın sıcağından sonra hiç fena olmazdı...
Avustralya: Dünyanın en büyük adası; Beğeniyorum aksanlarını, bir de Tazmanya canavarını... Afrika: Ses onlarda, Spor onlarda, Açlık ve Kıtlık için tüm dünya yardıma...
Okyanusya: Adalardan oluşan bir kıta, bir gemin olacak gezeceksin ordan oraya...

Her şey, onu, koltuğun öbür ucunda kitap okurken görmem ile başladı. Kitap ve onunla ilgili yazmaya niyetlenmiştim, böyle birşeyler dökülmüş... Çok seviyorum onu kitap okurken izlemeyi...
Pantolonumu ütülerken çıkardığım uflamaları (pantolonla karşılıklı küfürleşmeler de olabilir) duyduktan sonra, sakince pantolonu elimden alıp, benim gideremediğim kırışıklıkları gidermesini de seviyorum... Kolyelerimin düğümlerini, benim gösteremediğim sabırla açmasını da seviyorum... Kördüğümleri görülebilir hale getirmesini de seviyorum... Bu gibi durumlara el koymasını da seviyorum... Ben onun ellerini de seviyorum...
Demiştim ya mor koltuğumuzda sıkışmadan oturalım, bir köşede sen kitabını oku ben seni izleyeyim...

Kalbim Ege'de Kaldı...

2011-08-12T12:52:00.000+03:00

Yolları 2,700 km de, Doğası 700 kare fotoğrafta, Güneşi tenimde, Denizinin tuzu saçlarımda, Yemekleri damağımda, Dalga sesleri kulağımda kaldı...

Haydi...

2011-08-11T10:09:00.000+03:00

Haydi şu yelkenliye kadar yarışalım!
Bir daha hiç geri dönmeyecekmiş gibi yüzelim.
O zaman daha hızlı mı yüzeriz acaba?
Denizin pırıltısı gözlerimizi yanıltmasın,
Büyük bir yelkenli o...
Büyük olması seni korkutmasın,
Yelkenleri olmadan o bir yelkenli değil,
İçerde küçük bir fincanda sıcak bir kahve bekliyor seni.
Kahvenin sıcak olması seni bunaltmasın,
Denizin suyu soğuk.
Suyun soğuk olması seni üşütmesin,
Yüzerken ısınırsın...
Soğuk sularda çırpınırken üşüdüğünü unutuyor insan...
Hedefin bir yelkenliyse üstelik hiç duramıyorsun.
Yüzüyor, yüzüyor, yüzüyorsun.
Baksana Yelkenli arkamızda kalmış, yanından geçip gitmişiz.
Hayatın içinden geçip gitmişiz...
Hedeflerimizi ardımızda bırakmışız...
Yelkenliye ulaşmışız ama sıcak kahvemizi yudumlamamışız...

Freaky like me...

2011-08-10T17:53:00.000+03:00

Akşama kadar bu şarkıyı dinledim...
Hiç durmadan hem de...
Hiç sıkılmadan hem de...
Özledim yazmayı...
Bir kere yazmaya başlarsam durmam...

Beyaz Gül...

2010-10-30T21:46:00.000+03:00

ne kadar çok birikti hayatın içinden geçen ve süzgecin üstünde kalanlar... büyük olan parçaları çoktan suya geri fırlattık bile... kaldığımız yerden devam etme çabasındayız... kaldığımız yerden devam etmek zorundayız... devam etme iradesinin kırılmaması noktasındayız...

o nokta ki, birden ünlem oluyor şaşkınlığımızı ve çığlıklarımızı dile getirmek için, sonra virgül oluyor olanları sırayla anlatmak için, sonra "üç nokta" kader diyebilmek için... ve noktamızı alıyoruz "çok şükür."ümüzün sonuna yerleştirmek için...

üç ay oldu annemler kaza geçireli, geçirdiler çoktan, geçti geçti... herşey için çok geçti... keşkeler için de çok geçri... ama hayattalardı... nefes alıyorlardı... babamın omzu kırılmıştı da annemin durumu çok ağırdı... şöyle bir ayağa kalksa Ankaramıza dönsek, eve gitsek, evimize... biraz sabır... 16 günlük hastane evresinden sonra eve çıkış...

bu kadar mı sadece üç satırda mı anlatılırdı bu 3 ay... anlatılamıyordu işte, hep üç noktayla biten cümlelerden belli. bir yumru boğazda... ama dediğim gibi geçti geçti...

***

ben annemi o kadar çok seviyorum ki,

annemden daha geç ayrılmak için geç doğmuşum ben...
annem tembelliğime verse de...
ben annemi o kadar çok kokladım ki,
birgün evlenip gittiğimde kokusu burnumda tütsün diye,annem sadece öptüğümü sansa da...
ben anneme o kadar çok sarıldım ki,her an elimden kayıp gitme olasılığını bilir gibi,
annem hasret giderse de...
ben anneme öyle bir bakarım ki,
her zerresini ezberlercesine,
annem de karşılığında şevkat dolu gözlerle baksa da...
ben annemi o kadar çok kıskanırım ki,
kalbinin tümünü c harfiyle doldurmak istercesine,
annem öğrencileri için tüm alfabeyi kalbine sıkıştırsa da,
ben annemin elini o kadar sıkı tutarımki,
beni hiç bırakmasın diye,
annem benim elimi daha sıkı tutsa da...
annem beni salıncakta öyle bir sallardı ki,
uçururcasına,
düşme ihtimaline karşı kollarını açarcasına...
o kolların arasına sararcasına...
sarıpta koynunda uyuturcasına...
ben annemin koynunda öyle bir uyurumki,
bebekler gibi mışıl mışılcasına...
annem saçlarımı öyle bir okşar ki,
saçlarım ellerinde ipekleşir sanki,
onun elinin değdiği herşeyi güzelleştirdiği gibi...
benim annem öyle bir güler ki,
hep gülsün isterim...
hep gül sen annecim...
öğrencilerinin sana dediği gibi,
sen beyaz bir gülsün...
hep beyaz...
hep gülen...

bana bir masal anlat...baba...

2010-06-20T11:53:00.000+03:00

ben senin elini hiç bırakmayacağım....

biliyorum sende benim elimi bırakmayacaksın...

benim baba evimin kapısı hep açık kalacak...

içinde annem ve sen elele bizi bekliyor olacaksınız...

çocukken, yolda yürürken,

beni doktora götürürken,

sadece bir parmağını tutardım...

tüm elini neden vermediğini anladım...

çünkü sıcacık ellerinin içi...

alışırdım, çıkamazdım ordan...

şımarık bir kız olmamın sebebi sensin,

sen de şımarık bir babasın kabul et...

dedecim de seni şımartmış...

şimdi sen ve ben babasız mı kaldık babacım...

babaların babasını anmadığımız gün yok babacığım...

onun gömleklerini, pantolonlarını giymeye devam et babacığım..

onun gözlüklerinden bak bize...

bak ki bende onu göreyim senin gözlerinde...

seni ne zaman şaşırtacağım ben babacığım,

belki dede olacağının müjdesini verirsem,

yok yok gene şaşırmazsın sen,

"doğa kanunu" dersin...

evli ve çocuklu boşuna dememişler dersin...

ama sen beni hep şaşırttın babacığım,

buna ne diyeceksin...

bana org aldığında,

eve bilgisayar aldığında,

pastanemizin zamanında şekilli pastalar yaptırdığında doğumgünlerimizde,

beni istemeye geldiklerinde heyecanlandığında,

ve verdim gitti dediğinde,

karikatürü sevdirdin,

FIRT ve GIRGIR ile tanıştırdın,

sıradan değilsin babacığım,

otorite simgesi değildin sen babacım,

benle birlikte otoriteye! karşı gelensin sen,

düşünmeden konuşmamın sebebi de sensin,

şimdi anladım,

çünkü sen de pat diye herşeyi söyleyensin,

hiç susma babacım...

ne kadar çok kitap okumuşsun,

ne kadar çok film izlemişsin,

ne kadar çok şey biliyorsun,

herşeyi bilmeye devam et,

sofrada en olmadık fıkraları anlatmaya devam et,

anneme karşı haksız olduğunda,

desteğim için gözlerini bana dikmeye devam et,

ankara havasına dayanamayıp oynamaya devam et,

sen...

devam et babacım...

ŞEKERLEME TADINDA TEKERLEME

2010-06-13T15:48:00.000+03:00

içimde bir romantiklik var ki anlatamam... Anlatamam desemde anlatacağım...

Son 6 senedir, mayıs ve haziran aylarında yoğunlaşmak üzere, "ve ösym KPSS'yi yarattı" diyerek ders çalışıyorum. Çevremde bilmeyen yok...

İşsiz miyim hayır değilim, İşimden memnun muyum, her fırsatta söylediğim gibi hepimizin bildiği gibi hayır değilim, peki ben delimiyim, hmmmm biraz evet...

Dersler ve KPSS ile ilgili düşüncelerimi başka bir yazımda anlatmam gerek, bunlarla ilgili bir sorunum kalmayınca söz yazacağım, şöyle dayalı döşeli, dipli köşeli, allı morlu... sadece ne dersi diye bir parantez açayım dedim, kontrolümden çıkıp beni etkisi altına aldı...

***

Konumuza dönelim diyeceğim ama sadece kafamı biraz toparlamak için yazıyorum, birazdan test çözmek için masama geri döneceğim, ama şu anda yazıyorum parmaklarımı şıklatıyorum, dirseklerimden aşağıya birşeyler iniyor, karınca gibi, ellerimin üstündeki damarlar şişiyor, kan beynime toplanacağına ellerimde toplanıyor... can geliyor... konusuz gibi görünen ama her konudan bahseden, her konuymuş gibi görünüp aslında tek bir şeyden bahseden... hep söylemek istediklerini ağız dolusu söyleyebilen, avuç dolusundan yürek dolusuna dönüşen, aslında herşeyi söyleyemeyen...

***

Ders çalışırken ara verdiğimde -ki bu ara şu zaman oluyor- ya birşeyler okuyorum, ya da bir şeyler yazıyorum... nereye mi yazıyorum... Melih'e kısa mesaj şeklinde yazıyorum...

Sonra bir daha ki ara verdiğimde biriyle konuşasım geliyor... Kiminle mi konuşuyorum... Melihe telefon açıyorum... Onunla konuşuyorum... Özlüyorum, ama bu benim moralimi de bozuyor... kuru bir özlem silsilesi değil yani... garip birşey...

***

daha geçen hafta burdaydı... üç hafta sonra bir daha gelecek... sonra gidecek bir hafta sonra bir daha gelecek... ama bu sefer geri gitmeyecek... gelgit olayını abarttım sanki mi ne?

Sonra TATİL...

kulağa ne hoş geliyor... sadece kulağa değil ruhuma da iyi geliyor...

ama ben bunlar hemen olsun istiyorum... günler çabucak geçsin... hemen gelsin..

sonra zaman biraz yavaş geçsin... haftasonları planlar yapmaktan geberelim... hiç pazartesi olmasın mesela, hergün cuma olsun... hergünümüz şu anda yediğim kendi uydurduğum, katı mikshake tadında olan, dondurmalı sütlü çilek püresi gibi hiç bitmeyecek gibi olsun... ağzımızın tadı hep böyle olsun...

***

yazıma başlamadan önce içimdeki romantiklikten mi bahsetmiştim...

ya ben romatikliğin ne anlama geldiğini bilmiyorum, yada içimdeki şeyin ne olduğunu betimleyecek bir kelime lugatlara daha yerleşmedi... eğer olsaydı mutlaka bu kadar çok yazmışken o kelimeyi de benimkilerin arasına yerleştirirdim... kendini yabancı hissetmezdi... benim kelimelerim onu yuvasında hissettirecek kadar benimserlerdi "o" nu...

BEN SENDEYİM,

BENİ BANA VER,

SEN BENDESİN,

SENİ BANA VER,

BEN SENİNİM,

SEN DE BANA GEL,

BEN SENİNLE,

SEN BENİMLE,

BEN SENLİ,

SEN BENLİ,

SENLİ,

BENLİ,

BENİMLE BİRLİKTE,

BANA GEL...

Kalbimin yarısı Karadeniz'de...

2010-05-16T12:52:00.000+03:00

İş nedeniyle Trabzon'da, bende eş nedeniyle annemlerdeyim... Garip bir duygu sanki hiç gitmemişim gibi bu evden. Bu sene son kez bir ders dedim, ama odaklanma sorunu yaşıyorum, biraz içimi dökeyim öyle dersin başına geçeceğim, aklım yarın pazartesi bir sürü iş var zırzavatları ile dolu... Ben pazar geceleri ve pazartesi sabahı mideme kramplar sokmayacak bir iş istiyorum...

Nereye kadar... Sistemin içine girdimi bir daha çıkamıyorsun, sahil kenarında, ya da doğa ile içiçe bir hayat eminim daha mutlu eder... Yanımda sevdiğim adam... Zaten şu anki koşturmalarımızın varacağı son nokta, ilerde sakin bir hayatım olsun, çok yer göreyim, çok yer gezeyim, değişik tatlar tadayım isteklerinin son noktasıyla birleşiyor. Ama hayat bitiyor, eninde sonunda her düşünce "sağlık olsun"a varıyor...

Hakikaten çok şey yapmak istiyorum, hayatı yaşamak istiyorum, şimdi tadını çıkarmaya çalışıyoruz, iş dışında her şey yolunda zaten...

Mükemmel arkadaşlarım var bir pazartesi akşamını cuma akşamı gibi yaşadığım...

Şirin bir adamım var bir pazartesi sabahını, pazar kahvaltısı gibi süsleyen...

Çok umutsuz ve mutsuz olmayayım değilmi?

Herşey düzelecek değil mi?

Bu günler geçer değil mi?

Yeni yılda yeni bir iş değil mi?

Bu yıl biter değil mi?

Ben en iyisi susayım da Bozcaada'nın duvarları konuşsun... (balayı fotoğraflarından)

Ben, senin ayakkabında bir kuşun ekmek kırıntısı yiyebilme ihtimalini sevdim...

2010-04-04T19:23:00.000+03:00

Cumartesi sabahı kalkılır, bir kurumun sınavına girilir, sonuç hüsrandır ama daha haberi yoktur. Sınav yeri Gölbaşında olduğundan oradan, Eymir gölü tesislerine gidilir. Bir güzel yürünür, derin konulara girilir. Kocasının işyerinde Bihter'e benzeyen bir dişi şahsın varlığından bahsedilir. Karısının yüreği hop hop eder. Bahar dalları arasında fotoğraf çekilir. Kokusuz olması hayal kırıklığına uğratır. Mideler kazınır. Göl kenarındaki minderlere sere serpilir. Ekmek arası uskumru yenir, bol soğanlı bol malzemeli, şalgam suyu yanına da... Bu sırada Alfred Hitchcock'un anısına ithafen, "kuşlar" tarafından etrafımız sarıldı. Kocası arsız kuşları kendi tarafına çekmek için, ayakkabısından dizine kadar, ekmek kırıntılarını dizer. Karısı bu ufacık şeyle bir kez daha hayran kalır ona. Aslında o dünden razıdır hayran kalmaya, bu sadece bir bahanedir.

Masal konuşma balonundan çıkıp, anlatmaya devam edelim. Eymirden sonra Bahçelide neredeyse her haftasonu yaptığımız gibi, Trivial Pursuit oynadık. Bu kez sadece ikimiz. İkimizinde yenilgiye tahammülsüzlüğü bizi zorlayacak gibi geldi ama oynadığım en güzel oyundu. Parantez : Genel Kültür oyunu... biz çok zevk alıyoruz... oynadıkça, soruları duydukça insanın gezesi, göresi ve okuyası geliyor... ne zaman sıkılırız??? bilmem...

Nitekim Pazargünü de aynı yoğunlukta devam etti. Lazerball, Ankara Barosu lokalinde yemek, A.O.Ç. de dondurma... Bir daha A.O.Ç.'ye gitmeme fikrinin canlanması... Annemleri ziyaret... Annemleri ziyaret demek, internet demek aynı zamanda... ve şu anda blog yazıyorum... Buradan da beni internetsiz bırakan kocama sesleniyorum... 2 ayda bir blog yazmak istemiyorum... Daha da bir şey söyleyemiyorum, çünkü çok da aramıyorum, çünkü bütün gün pc ye bakıyorum, çünkü halledecek biliyorum...

İş demişken, klasik pazar gecesi mide kramplarım başladı, bunu ütü yaparak dindirmeyi düşünüyorum... Keşke cuma'dan yapsaydın dediğini duyar gibi oluyorum... Sabahda klasik mide bulantılarım olacak... Kahvaltı edilemiyecek... Bu sene bu iş konusuna bir hal çare bulunacak...

birde "seni 62'ye geri çevireyim mi?" sorusunu sorduğum tavşanı sizinle tanıştırmak istiyorum... Bizim özümüzdeki sayı nedir? Bunu ayrı bir başlık altında inceleyeceğiz..

2010 yılımızın 14. haftası her türlü olumsuzluğa rağmen iyi geçsin...

Mustaaaaa.....

2010-01-31T20:15:00.000+02:00

Bugün onunla ilgili yazmak istedim, dedemin gözlüğüne cam yaptırıp takan, içten içe onu özleyen ama bunu dışa vurmak istemeyen babam hakkında..

Bugün onun ne doğumgünü, ne de babalar günü biliyorum..

Ama bugün ondan bahsetmek istedim..

Resimlere bakmayı çok severim ben, dijital olsun olmasın... ama en güzelleri siyah beyaz, eski olan rutubet kokan, anı dolu olan, hakkında yazı yazdırabilecek resimleri çok severim..

Onun "ilk" farkına varmam , anlattığına göre askerden geldiği zaman güneşten yanmış yüzünü gördüğüm zamanki sağlam çığlığım ile perçinlenen andır. Daha sonra yaptığı sürprizlerin bir başlangıcı oldu diyebiliriz:)

Yürüyüşlerde bana tüm elini vermezdi, sadece bir parmağını tuttururdu, onun için tek olduğumu hissettirmek içindi herhalde...

Hiç mini eteğim giymememe rağmen, bana mini etek hediye edendir o... kadife, siyah, askılı bir mini etek, beraber gezerken Karum'da almıştık...

Ben paten sürebileyim diye, Cinnah caddesinin başından Kuğulu parka kadar elimden tutup beni cesaretlendirendir o...

İkinci sınıfta gözlüklerle tanışıp, şok olduğum zaman babamında gözlük kullandığını hatırladığımda içimin rahatlamışlığı vardır...

Ama en çok pastanemiz varken, bana dondurma hazırlayışı ile hayran bırakmıştır kendine... kolunun bütün damarları çıkardı bana kocaman dondurmayı koymak ve doya doya yememi sağlayabilmek için...

Yılbaşlarında en güzel kütük pastayı Ali ile bana ayırandır o...

Tam bir İstanbul hayranıdır, kendisi... Üniversite yıllarını İstanbul'da geçiren, yakışıklı bir damat ferit olayıdır... Onunla İstanbulda gezmek çok eğlenceli...

Beni okula farklı arabalarla bırakandır o...

Farklı işkollarında çalışsa da özünde "mühendis" olandır o...

Mühendis olmasından mıdır bilinmez, elektronik eşyalarla arası çok iyidir, cep telefonunu ilk kullananlardadır ve hala ilk numarasını kullanarak-bence-rekor kırmak üzeredir... Kaç telefon değiştirdiğini takip edemedim bile... O bizim hep "ayranı yok içmeye" deyimimizin tamamlayıcısıdır. O benim bu tür şakalara gülen biricik babacığımdır...

Ne istesem yapan babamdır o... Gecenin bir yarısı Şili meydanında kokoreç yediğimdir... Beni hangi arkadaşımın evinde kalsam, hangi ücra köşelere gitsem alıp, eve getirendir...

Hadi yapalım dediğim zaman "hayır" demeyendir. Ama bu iki uç arasında annemle gözgöze gelmemelidir. Orada doğru eksenden çıkabiliyor bazen:)

Bana direksiyon dersi veremedi tam olarak bir türlü... O da benim zamansızlığım ve "beceriksizliğimden kaynaklanıyor." Ama dediği gibi, "dur-kalk" çalışmam lazım:)

Okumadığı kitap, İzlemediği film yoktur, herhangi bir fikrinin olmaığı konu yoktur...

Ben babamın hiç şaşırdığını görmedim, çünkü o herşeyi bilmiş oluyordur zaten... Evet evet, babamın gözlerinin faltaşı gibi açıldığını hiç görmedim, hep şaşıran taraf karşısındadır...

Sen hiç şaşırma babacığım...

Şu anda salonda anlattığın gibi hikayelerin ve anıların hiç bitmesin, ne çok anlatacağın şey varmış babacığım...

Yaşlandın babacığım, ama ihtiyarlamadın emin ol...

Yanakların tombullaştı...

Öpüyorum o yanaklarından...

MELİH+CANDAN=11 OCAK

2010-01-15T20:40:00.000+02:00

Bu matematiği devam ettirecek olursak, 11+11=22, bu da Melihin ilkokul daha sonrada lise numarasıymış... bilmeyen kalmamıştır gerçi benim arsızlığımla ama söylemeden geçemeyeceğim bir şey varsa o da kocam ile aynı gün doğmanın şerefini yaşamaktaolduğumdur... benden bir sene önce doğmuş, sonra beni beklemiş... ufacıkmış, tefecikmiş, hatta 5 kilo falanmış... büyümüş beni kendine aşık etmiş... aşağıdaki yazıyı da doğumgünü yazısı olarak maillerimi açtığımda şaşırayım diye yazmış... ne güzel de yazmış...
konuk yazar davet edecek raddeye gelmedim daha ama "baştacı yazar" olarak iznini alarak, yazdığı elektronik postayı yayınlamak istedim... aman pek iyi ettim...

Sen doğduğunda;

benim yüzümde candan bir gülümseme oluşmuş ben bir yaşındayken ve o günü dün gibi hatırlıyorum şimdi.

o gün

buluttan ayrılmak üzere olan yağmur taneleri bulutta, yere düşmek için acele edip kar tanesine dönüşenler ise havada asılı kalmıştımasum bir şekilde birbirlerine bakarak.

o gün

bir sonraki sensiz durağa göç etmek için kanat çırban binlerce kuşhareketsiz kalmıştı kar tanelerinin yanında, liderlerinin arkasında ama,çığlıklarını duyabiliyordum onların

o gün

öleceğini bildiği halde görmeden aşık oldukları güneşi görmek için korkusuzca karlar arasından ortaya çıkan kardelenler güneşi gördüklerinde boyunlarını bükmediler ve ölmediler.

o gün

(buna inanmayacaksın biliyorum)elma ağaçlarımız çiçek açmıştı,daha sonra meyveye dönüşen gariplik vardı,evet evet yarımdı o elmalar hatırlıyorum.bütün bunlar olurken gökyüzü karanlıktı biliyomusungökyüzünde hiç yıldız yoktu ama her yer ay dedeler ile doluydu.

o gün bütün bunlar olurken ben yüreğimden özgürlüğe bırakmışım ilk kelimelerimi

sen doğmasaydın;

kardeşinin; kendisini seven,herşeyini paylaşabildiği güzel bir cadısı olmayacaktı

anne babanın, peşinde koşturduğu birşey yaptırmaya uğraştığı,kucaklarından indirmediği folklor oynarken izledikleri yuvarlak gözlüklü tatlı yavruları olmayacaktı

dedenin, kendisini sürekli öpen, kucaklayan, kızdıran torunu olmayacaktı

annanne ve babannenin, kendileri ile onlar gibi konuşmaya çalışan, ağızlarından komik cümlelerin dökülmesine neden olan sorular soran şirineleri olmayacaktı

pembe panterin koltukta kendisi gibi yatıp uyuyan bir arkadaşı olmayacaktı

ve benim

bütün bu doğa güzelliklerini görmem mümkün olmayacaktı

üniversite sonrası vurulduğum, az da olsa peşinden koştuğum, evlendiğim,iyiki de evlenmişim dediğim

yanında olmaktan keyif aldığım,

yanında istediğim gibi davranabildiğim,

kahkahalarla güldüğüm,kavga edebildiğim,

birlikte yaşlanmak istediğim,

sürdüğü arabasına binmek istediğim,

otuz üstü olmasını beklediğim

iyi giyinen,aklı başında,ailesine bağlı, güzel, çılgın, tatlı, şirin,

gözlerinin içi gülen, keyifli,

deli yoldaşım olmayacaktı...ne kötü...

ama iyiki varsın

iyiki doğdun

iyiki doğduk

iyiki sensiz değilim.

NOT : o da iyi ki var değil mi?

Yalnız Ağaç ve Kiraz Bahçesi

2010-01-01T18:25:00.000+02:00

2010 için bir sürü iyi dilekte bulundum, yalnız bir ağaç buldum ve umutlarımın her birini onun dallarına bağladım. 2009 dan düşenleri topladım ağacın dibinden. Dedemi en kıymetli yerde muhafaza ediyorum. Gelinliğimi kutuya, Melihimi başımın üstüne koydum. Yeni işimi bir kenara ayırdım onunla ilgili değişik düşüncelerim var. Yerdekilerin içinde hiç mi çürük yoktu vardı elbet. Onları toprağa karışıp unutulsunlar diye ekosistemin adaletine bıraktım.
Dallara ise yeni kurduğumuz yuvamız ile ilgili en masum isteklerimizi bağladım. İsimlerini burada sayarsam çok uzayacağını bildiğim bütün sevdiklerimize başta sağlık, huzur, mutluluk, başarı ve aşk diledim. Bu kadar çok sevdiğimiz insan olduğu için bir de şükür duası bağladım.

Peki yani yıla nasıl girdik? ÖZETLE:Güzel girdik. Didotti ile Efe sağolsun... Sayelerinde köyün en güzel köyevinde en güzel yılbaşılarımızdan birini geçirdik. Böylece daha öncelerden arabanın içindeyken yeni yıla girilen, ya da sitenin bahçesinde kibritçi kız kıvamında yeni yıla girilen yılbaşı lanetini üfleyerek hudutlarımızdan uzaklaştırmak bulunmaktayız. Elbirliği ile kendimizi lanetleyip aynı beceriyle aynı lanetten kurtulmaktayız. Çünkü Mervenin dediği gibi kardeş olduk artık. Kardeş gibi olalı yıllar oldu hatta.

Geceye başlarken benim işten kaçta çıkacağımın belli olmaması bende hafif bir gerginlik yarattı. Neyseki 19:30 da evdeydim. Melih ile hemen toparlanıverdik. Kürşad ile Merveyi bekletmemeye gayret gösterdik. onları da aldık. Sonra esas kız Didoşu da aldık. Ballıkuyumcudaki köyevlerine güle oynaya vardık ki "güle oynaya" eylemini 1 Ocak 2010 saat 16:00'a kadar sürdürdük. Çok leziz yemekler yedik. Didem "çerkez"inin benim yalancı çerkez tavuğumu beğenmesi küçük bir hediye gibiydi. Çubuklu sosislerimde aynı ilgiyi gördü. Ama meksika salatası, kısır, biber ve lahana dolması, fasulyeli pilav, börekler, zencefilli kurabiyeler... Daha neler neler... Yudum ve Neyir'in yokluğu farkedildi... Pinoş bir geldi pir geldi... Yeni yıldaki "Gelin"imiz o bizim ne de olsa... Mervoşumun elbisesini en güzel elbise seçtim. Yılbaşı hediye çekilişi ise gürültü patırtı içinde geçti. Bir duman bir sis bulutu karmaşa bağırış çağırış... Ortam sakinleştiğinde elimde Yeliz'in aldığı çok manalı bir tişört, birde mikado vardı. Aldığımız Cdlik Efeye çıkmıştı, eldivenler ise Yeliz'e çıktı.

Sabah ezanı okunuyordu uyumadan önce... Uykudan uyanır uyanmaz, temizliğin verdiği dayanılmaz hafifliğin tadına varmak isteyenler, güçlerini birleştirdi ve etraf toplanmaya başlandı. Kahvaltı hazırlıklarıda dertsiz tasasız geçti ve köyün sıcacık yeni yıl güneşi ile sırtımızdan ısına ısına kahvaltımızı ettik. Bende 6 ay fazladan yıl atlama hissine kapılmama neden olan bu limonata havası, ikindi ile birlikte "haydi toplanın da gününüz boşa gitmesin rüzgarı" ile sonlandı. Kimileri sinemaya gitti, kimileride aynen bizim gibi annemlere geldi. güzel b,r akşam yemeği ile birlikte, internete kavuşmanın mutluluğu ile bu 24 saati sizle paylaşmak istedim....

Ve paylaştım... Ve mutluyum... Huzurluyum... 2010'a neler işleyeceğiz merak konusu... Ekinlerin bereketi üzerimizde olsun. Ekelim, sabırla bekleyelim, biçelim, öğütelim, un yapalım, hamurlara şekiller verelim... Bu yazımı da yazdıklarımın en "PASTORAL"i seçelim... veee yazımızı Melihimin en sevdiği şiirlerden biri ile sonlandıralım... Saygılar... İyi Seneler...

boşluğa bulut buluta yağmur, yağmura toprak ne güzel uymuş...

gündüze güneş güneşe tarla, tarlaya başak ne güzel uymuş...

başağa buğday, buğdaya insan, insana emek ne güzel uymuş...

emeğe eylem, eyleme yürek, yüreğe sevgi ne güzel uymuş...

Bülent Ecevit-Uyum

Garip,Hüzün,Özlem,Merak...

2009-11-30T22:38:00.000+02:00

Tekrar annemlerin evinde kalmak ne garip...
Onları çok özlüyordum evet ama farketmek ne garip...
"O"nu ne çok özledim "bir" günde ne garip...
Dedem gideli 40 gün olmuş neredeyse, sanki yeni gitmiş gibi ne garip...
2 aydır gözlük alamama kabiliyetim ne garip...
Geceleri uykusuzluk çekip, gündüzleri uyumam ne garip...
Şu anki işimin, son işim olmayacağını hissetmek ne garip...
Bugün hiç ısınamıyorum, ne garip...
2009 nasıl bir koşturma içinde geçti, zamanın umursazlığı ne garip...
2010 nasıl geçeceğini bilmemek ne ga...rip...değil aslında...

Melekler Korusun...

2009-10-26T21:12:00.000+02:00

Alicim...
Dedecim...
Ben seni çok sevdim...
Nerdesin...
Eminim Cennettesin...
Hurilere laf atıyorsun...
İnan burda çoközleniyorsun...
Kartopu oynadıktan sonra pamuk ellerinle ikram ettiğin sahlebin,
Damağımı yakması bile tatlıydı...
Sen yapmıştın çünkü...
Ben senin ilk gözağrındım...
Benim ise şimdi yüreğim ağrıyor...
Üstümde örtülü duran,
Sıcak battaniye çekip alınmış gibi...
Büyüyünce seninle evlenecektim ben...
Düğünümde dans edemedik seninle döne döne...
Ama için rahat olsun senin bana öğrettiğin adımları öğrettim damadına...
Senin kadar prof. değildi, itirafedeyim...
Dön geri tavla oynayalım, sen zar tut, beni ez 65 yıllık tavla bilginle...
51 oynayalım, jokerleri hep sen al...
Çiçekçi'den Üsküdar sahile kadar yürüyelim senle yine...
Balık halinden balıklarımızı, peynirciden peynirimizi,
Turşucudan turşumuzu alalım...
Babaannemden azar işitelim, hazır turşu aldık diye...
Benim odamdı, senin odan oldu 5 ay boyunca...
Duvarları sen kokuyor, az önce kokladım...
Ekoseli karaca gömleğini ben aldım...
Sana yakıştığı kadar yakışmıyor bana...

Köstekli saatin Alicanın...

Tesbih koleksiyonunda da gözüm var...

Sen çok yakışıklıydın dedem...
Dedemsin, babaların babasısın...
Bütün tarihi darbeleri anlattın dedecim ama
Bu son darbenin nasıl olacağını anlatmamıştın...
Melekler etrafından ayrılmasın dedecim...
Onlarında gönüllerini fethet...
Kendine hayran bırak...
Ben sana hayran kaldım dedecim...
Ben seni çok sevdim...
Seni diğer torunlarından kıskandım...
Ama seni en çok ben sevdim...
Yine gel dedecim...
Ben seni yine severim...
Seni Seviyorum...
Ben sana bir daha yazarım...
Daha çok yazarım...
Ben sana hep yazarım dedecim...

Ürgüp-Göreme, gör ama kimseye söyleme...

2009-06-24T20:25:00.000+03:00

Nevşehir'in 2 prensi vardı.

Ürgüp ile Göreme...

Birde çok güzel bir kızı

Adı Avanos...

Babası çömlek ustası.

Beline kadar uzanan saçları.

Zeytin gözleri vardı.
Bir gün ağır su testisini taşımaya çalışıyordu,
O sırada su içmeye çeşmeye varan Ürgüp Yardımına koştu Avanosun...
Su gibi berrak gözler birbirini gördü,
Yanaklar pembeleşti.
Testisinden su verdi Avanos,
İçine doldurdu Ürgüp hem suyu,
Hem Avanosun esintisini.
O günden sonra o çeşme başında buluştular hep...
Ihlara vadisinde dolaştılar hep..Güneşi batışını izlediler uzun uzun.
Hiç batmasını istemeyerek..
Belisırmada nefis yemekler yediler.
Ağızların tadı hiç bozulmasın diye dua ettiler. Göreme bu aşkı kıskandı...
Ürgüpe dedi ki bir daha Avanosu görme,
Ürgüp dediki: Olmaz, o benim ömrüm olacak.
Göreme babasından istedi Avanosu Ürgüpten önce,
Nevşehir olmaz dedi.
Göreme nefretle sütunlar diktirdi bir gecede,
Ürgüp ile Avanosun arasına...
Bir gecede içlerine askerler koydu...
Birbirlerini görmemeleri için.
Avanos, çamurla avutuyordu kendini,
Çamurdan bir gözyaşı şişesi yaptı.
Gözyaşlarını bunlara akıttı.
Ürgüp ise Avanosa benzeyen küçük bebekler yaptı,
Aşkını canlı tutmak için.
Ürgüp bebeği dediler ona daha sonra.

NOT:Gökten 3 elma düşmüş. Biri bu geziyi düzenleyen Melihe, Biri bu gezi ile biraz olsun havası değişen bana, biride tüm okuyanların başına...

Dedem ve deniz kabukları...

2009-06-06T01:26:00.000+03:00

Haftalardan sonra bir pazar... Babalar günü... Bense dedemin babalar gününü kutlama ihtimalini sevdim... Çünkü ben her babalar gününde arayıp, "Babaların babası babalar günün kutlu olsun" derim, onun gözlerini yaşartırım... Şimdi ise her gece rüyamda yürüyebildiğini görüyorum... öyle umut ediyorum... bunun için dua ediyorum... isyan etmiyorum...

Benim gelinlik provası, Spk lisanslama sınavı diye koşturduğum birgün geldi dedem akçaydan... o gün bomboş oldu bir anda... sonra dopdolu... bugün 2 hafta oldu... Sağlık olsun diye hatırlatıldı... Ağrılarını dindirebilsem... Kana kana su içirebilsem...

Daha yaşayacağımız çok şey var dedemle... öyle umut ediyorum... bunun için dua ediyorum...

.Sahil kenarında açık limonlu çay eşliğinde, 1960 darbesini dedemin ağzından dinledim... Deniz kabukları şahit oldu buna... Hapsettiler içlerine okyanus sesinin arasına...

.Yine kumsalda beraber denizin üstünde taş sektirdik, en çok o sektirdi...

.Türk kahvesi yaptım dedeme şekerli, yanında fındık ve kuru üzüm de sever...

.Ama en çok kakaolu mozaik pastamı sever, malzemelerini de alır gelir önceden...

.Tavla da oynarız, 51 de... tabiki onu hiç yenemedim...

.Bir gün beni mutfaktan yanına çağırdı, Melihi öğrendikten sonraydı... :

-Şimdi sen Melihle evlenince, bizim ilişkimiz ne olacak?

-Valla dedecim, Melihi ben hallederim, babaannemde bir şey demezse, bizim ilişkimiz aynen devam eder, sen merak etme.

-İyi o zaman...

Bizim ilişkimiz hep farklıydı hep öyle kalacak...

Dedem iyi olacak, öyle umut ediyorum, bunun için dua ediyorum, isyan etmiyorum...

Dantel...

2009-05-21T23:29:00.000+03:00

Evet bol dantelli bir gelinlik istiyorum, hatta 2008 rosa clara 102 nolu gelinliğinden istiyorum. Terzi teyzeler, çok dantelli modellerin orta yaşlı gelinlere uygun olacağını söylüyorlar.. Ben kandırırım onları... Fazla dantelden zarar gelmez... Bakalım 3 modelin kaışımı gibi olacak, birinin önü, birinin sırtı, birinin eteği...

Saygılar...

Ben altın kızları özledim...

Potpori

2009-05-19T20:44:00.001+03:00

Anneler gününde yaptığım pancake...
-1 yumurta
-1 bardak süt
-1 bardak un
-1 yemek kaşığı toz şeker
-1 paket vanilya
-1 portakal kabuğu rendesi
-1 çay kaşığı kabartma tozu
-1 yemek kaşığı sıvı yağ

Evimizin manzarası...

O ve ben...

Tutun kollarımdan düşerim şimdi...

2009-05-19T11:30:00.000+03:00

1 aydır o kadar çok şey olduki, hayatın akıcılığına ve önümüzden geçmesine bizi de peşinde sürüklemesine öylece bakakaldım.

23 Nisan haftası Amasyaya gideceğimi sanıyorken, Dayım ve Filiz Ablamın kaza geçirdiğini duydum, ertesi gün iş vardı akşamı nasıl ettiğimi bilmeden kendimi Korgun'da buldum. Ufak eziklerin dışında hiçbirşeyleri yoktu, 3 takladan sonra arabanın ne hale geldiğini görünce bir kez daha şükrettim onlar için... Bu sabah ise caddeden gelen kaza sesiyle uykum bölündü sonra devamettim uykuya, ama babamın anlattığına göre biri ağır yaralı ve ölecek...

Ölüm demişken, hayatın tam tersi olup, bu kadar içine sinmişken, kendisine ölümü yakıştıramadığım Zeki amcamızı kaybettik, ilk fırsatta gideceğim İstanbula ve Neyir'e sımsıkı sarılacağım...

*****************************************

Ev işleri ise Melihin turnesinden önce planladığımız noktada, evimizin balkonunda çay içtik ilk defa dün akşam... Yorgunluktan ayakta duramama, kolunu kıpırdatamama, dudakların susuzluktan çatlaması, çivilerin parmakları kanatması, hepsini yaşadık...

Neler kaldı geriye, perdeler, avizeler, halılar, belki banyonun lavabosu...

Davetiye, gelinlik, damatlık, şeker...

When you are near, everything’s clear, Earth is a beautiful heaven...

2009-04-23T12:47:00.000+03:00

Annemin uzun zamandan beri hazırlandığı, 23 Nisan gösterisini izlerken, gözlerimin önünde mutluluğun resmini çizen anneme hayranlıkla bakakaldım... 30 uncu senesinin içinde ama içindeki enerji sanki bir otuz sene daha devamedebilir hissi verdi... Bunu okuyunca gaza gelecektir. Küçükken ona ne olmak istersin dediklerinde "öğretmen" cevabını verirmiş, hayalindeki meslekten emekli olacak... Akşam evde öğrencilerinden neredeyse teker teker bahsetmesine, babamla benim bazı huylarımızı bazı öğrencilerine benzetmesine, bazı cumalar sesinin kısılmasına, hepsine değer cevabını verdi bugün gözlerimin önünde... Bende öğrencileri kadar mutlu edebiliyormuyum, evet annemin mesleğini annemden kıskandım bugün... Öğrencilerini kıskanıyorum evet ama o benim annem ne de olsa:) Yarın tatil biraz mola için babam aldı götürdü annemi... Sevgilim de annesinin yanına gitti, yalnız kaldım...

Neredeyse bir aydır yazamayışımın nedenlerinden olan ev aramamız son buldu... 3 cepheli, manzaralı, balkonunda Türk kahvesi ikram edebileceğim, kocaman mutfağı olan (beni en cezbeden olan) bir ev beğendik... Çok beğendik, eve ilk girdiğimde sanki yüzüme gülümsedi, hoşgeldini duyar gibi oldum, hemen duygusal bir bağ kuruverdim...

Daha çok telaşe başladı, daha gelinliğimin emaresi yok ortada... Eşyalara da bakıcaz, renk ve modeller kafamda belli, gidip bulup almak gerekiyor. Aslında renkler konusunda karasızım, mor rengini çok seviyorum ama her tarafı mor yapmaya içim el vermiyor... Mor vampir, mor vampir mor vampir... Kafam hep bu alengirli olduğu kadar düşünmezi zevkli işlerle dolu olduğundan, işyerinde "leyla" ismi müdürüm tarafından takıldı bile... Artık sırtım yere gelmez...

Geçen hafta ise dolu dolu geçti, Pinomun müthiş "gün"ü, hiç yemediğim irmik tatlısını bile yememe neden oldu...Şu güzelliğe bakın ama... Sitenin bahçesinde zıplarken fotoğraf çektirme tutkumuz, site sakinlerine "ilk defa mı geliyorsunuz" sorusunu bize yöneltmelerine neden oldu, arkadaşlarımla çimlerin üzerinde zıplamak ise bir daha yere inmek istemeyişime neden oldu... Havada kalsaydık öylece mutluluktan...

Pazargünü Eryamanda Gülçinlerde bir akşam yemeği, öncesinde Göksu Parkında bir tur atma, kalabalıktan yürüyememe, Murata rağmen dondurma yeme, finalde nostaljik olarak başlayan ve sonrasında hırs fırtınasına dönüşen ve bayanların zaferiyle noktalanan sessiz film...

Bu hafta sonu performans toplantısına gideceğimi sanıyorken hemde İstanbul'da, hemde sevgilimle gidebilme ihtimalide yüksekken, "sanma" hissi ile sınırlı kaldım... Ama bu haftasonu biryere gidilecekti mutlaka çünkü moral depolamak gerekiyor, seyahat her zaman iyi gelir... Amasya'ya gideceğim, dedim ya seyahat bana her zaman iyi gelir... yolları severim...

Ben her bahar aşık olurum...

2009-04-01T23:32:00.000+03:00

Bugün hava ne kadar güzeldi... Pamuk gibi, Mervenin dediği gibi limonata gibi bir hava...
Ben tekrar aşık oldum, bahar yüzünden...
Yazılarımı süslemek istiyorum, fotoğraf makinemin şarjlı pillerinin olmaması yeni fotoğraflar koymama engel oluyor...
Haftaiçinde eve ortalama 8'de girmem, bu hafta bunun 11'e çıkması yazmama engel oluyor... Aysonunu tutturalım, aybaşına yoğunlaşalım derken günler geçiyor, haftalar geçiyor... Mevsimleri yaşayamıyorum, üşüyorum sadece üşüyorum...
Ali Canı da çok özledim, bu haftasonuda gelemez, İstanbula gidecekmiş... Ona ait bir resim, yamaç paraşütü yaptı geçen sene Ölüdeniz, "ayaklarının altında"...

Her haftasonu yeni bir ev beğenmemiz, karar vermemize engel oluyor... çünkü bir hafta sonra daha iyisini bulacağımıza inanıyoruz... İstediğimiz kriterler çokmu acaba kişöyle diyoruz bir taraftan ödün vermemiz gerekiyor...

3 oda 1 salon olsun, ara kat olsun, balkonu olsun, aydınlık olsun, önü açık olsun, çarşıya pazara yakın olsun, Konya yoluna bakmasın, Odtü orman manzaralı olmasın, servislerimizin güzergahında olsun, kombili olsun, mutfağı geniş olsun, çok eski olmasın...
Ev fiyatlarında düşüş var deniyor, Çankaya'da düşmemiş...
Bir ev beğensek içimize sinse... İçinin planlarını çizmek için sabırsızlanıyorum...

Bir de gün içinde, işim nedeniyle kendimi tükettiğimden, benim artakalanlarımla yetinenlere bana destek oldukları için teşekkür ediyorum...

Masalsa bu, gerçek olsun; gökteki yıldızlar gibi sonsuz olsun...

2009-03-19T22:34:00.000+02:00

Bugün hava ne kadar garipti, güneş açıyor, yağmur yağıyor, kar yağıyor, hadi bir de karla karışık yağmur... Bereketli olsun yağsın susuz kalmayalım çok güzel ama bahar gelsin artık, gerçekten psikolojimi etkiliyor, her sabah ne giyceğimi düşünüyorum uyanınca karanlık havayı görünce-ki ben bir gece önceden bunu düşünen biriyim. (Herry'den çıkmış gibi olmayı çok isterdim mesela)

Ankara ya bahar gelse, İstanbula da bahar gelse... iki yaka arasındaki gökkuşağını bir daha görsem, daha güzel bir ışık yakalasam...
Baharda Boğaz da erguvanlar açar, o görüntü cennetliktir, denizin mavisi, ağaçların yeşili, erguvanların moru pembesi...
Baharda Boğazdaki erguvanlara bakmak istiyorum, Üsküdardan Beşiktaşa giden vapurdan...
Anadolu kavağındaki, balıkçıda şöyle lüfer yemek istiyorum...
Bu bahar bir İstanbula gitmek istiyorum...
Elim boş olmasın ama içinde onun eli olsun...
Kulağımıza bir tek minik dalgaların sesi gelsin, bir de sandalların sallanırken ki tıkırtısı...

Hiç uykum yok bu gece, ders çalışabilirim, Spk ya da ingilizce...
Film izleyebilirim, "O.... Çocukları" yada "La Haine"...
Günler 36 saat olsa dileğimi tekrarlamak istiyorum...
Kalan 12 saatte yuva arama çalışmalarımı devam ettirmek istiyorum...
Birde fotoğraf makineme çok memnun kadığım pillerden almak istiyorum ki artık fotoğraf çekebileyim, "anı" yakalayıp, hapsetmek istiyorum hafıza kartına, sonra muhtelif zamanlarda bakmak istiyorum "anı"larıma...
Gökyüzüne baktım bir damla yıldız göremedim, hava kapalı olacak yarın...
Ama yarın CUMA...
Şükürler olsun yarın CUMA...

Got a secret, can you keep it?

2009-03-16T00:19:00.000+02:00

Cama çarpan sinek gibi, aynı civarlarda gezip ev bulamıyoruz,

Cama çarpan sinek gibi, Öveçler 2. cadde ile 4. caddeyi ve Cevizlidereyi ayırtedemiyorum,

Cama çarpan sinek gibi, kına gecesi için 3 yer arasında gidip geliyorum,

Cama çarpan sinek gibi, nereye koşturduğumu bilmiyorum,

Aynı zamanda

Cama çarpan sinek gibi, inatçıyım, ev sahibi camı açıncaya kadar o gıcık sesi çıkarmaya devam edeceğim...

Gördüğünüz gibi hayat bana sinek olmanın bile tadını yaşatıyor, nasıl bir tatsa o?

Lisanslama sınavına başvurulacaktı atlandı galiba... bu hafta kesin, zaten son hafta...

Bu "fly", ingilizce de çalışmaya başlayacaktı geçen hafta...

Bu sinek cumartesi gününe de gidemedi... oysa evde giymeye babet bile almıştı hafta içi...

ve bu sinek saçlarını geçen hafta da kestiremedi, her cumartesi fön çektirirken Hasan Abi'ye pazar günü gelme sözü verip, gözden kayboluyorum... Göz çevremde ilerde oluşacak kaz ayakları, saçlarımın uçlarına yerleştiler bile...

hep geçen hafta neler yapamadığımdan bahsettim...

ne olur bu haftam daha verimli geçsin...

herkes için...

tatlı rüyalar...

...

2009-03-13T01:23:00.000+02:00

Bir yelkenlideyiz,
Okyanusun en ucunda,
Tepemizde binlerce yıldız,
Benim gördüğüm tepedeki yıldızlar değil,
Maviliğe düşen ışıkları değil,
Bana bakan iki koyu göz,
O gözlerin içindeki ben,
Gözlerimin içindeki sen,
Hep orda kal...
Hep benimle kal...

"Silivri"nin yoğurdu, kız seni kimler doğurdu...

2009-02-27T20:52:00.000+02:00

Evet Silivri'nin yoğurdu meşhurmuş, ben ilk kez duydum, hatta her yıl temmuz ayında uluslararası katılımlı "Yoğurt Festivali" oluyormuş.

Hemen konuya ortadan girme konusunda "master degree" sahibi biri olarak, açıklık getirecek olursak, size şu anda eğitim için geldiğim İstanbul Silivriden yazıyorum, mekan ise kaldığımız kampüsün A bloğunun 2. katında, "Sumatik" in yanı.. Neden burasıçünkü kablosuz internet birtek bu blokta var, çünkü bilgisayarın pili bitmiş durumda, çünkü fişi birtek buraya takabiliyorum...

Denize karşı doyumsuz duygular besleyen biri olarak, her sabah ona karşı kahvaltı etmek iştahımı arttırıyor, annem ne kadar yediğimi görse ağlardı mutluluktan. Öğle ve akşam yemeklerini geçiştiriyorum, kahvaltının yanında vasatın altında kalıyorlar.

Güniçinde 9:30-17:00 arası eğitim var. Arkadaşlarla eğitimden sonra İstanbula gitme isteğimiz güzel bir plan yapılırsa cumartesi akşamı gerçekleşebilir. Çünkü İstanbula 1 saat uzaklıktayız, gitmezsek ayıp olur. Tamam kabul ediyorum trafik felaket, bizim Taksime ulaşmamız, 2 saati alabilir ama İstanbul diyorum, boğaz diyorum, deniz diyorum...

Bugün ise benim "balık,balık" diye nitelendirdiğimiz nidalarım, Silivri sahilde keşfedilen "KILÇIK" ile mutluluk çığlıklarına dönüştü. (Resimlerde bu siteden) Daha önce Demet gitmiş, çok beğenmiş, kılçıkla uğraşmak istemeyenler mezgit ve barbun yiyebilirler, ben ise çinekopu tercih ettim, 1 porsiyon 4 tane, çok mu yedim, ama ne güzel yedim, yanına da vazgeçilmezim şalgam suyu...

Tatlı olarak, Güveçte Tahin Helvası: içindekiler--tahin helvası, sakız reçeli,limon,üzerine ceviz.
Son olarak şekerli Türk Kahvesi.
Müthiş.

Bu kadar moral yeter, şimdi moralimi bozan olaya gelelim, Altın kızlar grubumuzdan ilk kez dünya evine girecek olan Didem'in bekarlığa veda partisine gidemiyorum... Çok üzülüyorum, cumartesi gecesi oraya ışınlanmak istiyorum... Tacımı takmak, bridesmaid yazan bluzumu giymek istiyorum... Bu konuda çok mutsuzum işte... Düğünü ve kına gecesini sabırsızlıkla bekliyorum ki bu eksiğimi kapatayım...

Kalenin dibinde taş ben olaydım

2009-02-21T10:45:00.000+02:00

Herşey benim iş çıkışı Tunalı'da bulunmak istememle başladı. Dün ikimiz de durgunduk, ama bu durgunluk bizim Ankara kalesine gidip, bir bardak çay içme girişimimize engel olamadı. Girişim diyorum çünkü Ankara manzaralı yerlerde fasıl konulu mekanlar hakim, çay içilmelik manzarası olan bir yer bulamadık biz.

Bu bulamama sendromu Profesör kokoreçte bir çeyrek bir yarım ekmeği (yarım ekmek benim:) mideye gümletmemize hiç engel olamadı. Daha sonra Bahçelide park yeri bulamama sendromu bir kabusa dönüştü, arabanın altını kaldırıma sürttük. Ve ben eve gitmenin daha hayırlı olacağına karar verdim...

Çünkü bu durgunluğumuz, ordan oraya esmemize neden oldu, bir Ankara Kalesi, bir Anıttepe, bir Bahçeli... İyiki de oldu, herşeyin vardır bir nedeni... Nitekim Kalede karşılıklı çay içmenin hayali, eve dönünce telefonda uzun uzun konuşmalara yansıdı...

Bütün bu olanları şu anda "Safer Ayı" içinde olmamıza bağlıyorum.

...Bir de benim 8 günlüğüne İstanbul'a eğitime gitmeme bağlıyorum. Arabaya biner binmez, İstanbula gidiyorum dersen, bu çocuk durgunlaşır. Ama benim için sevinse iyi olur çünkü çok bunaldım... İşyerinden biraz uzaklaşmam lazımdı, geri dönüş şimdiden beni strese soktu. Bu strese girmeden ben 8 günün tadını çıkarayım, bol bol deniz havası depolayayım, Antalyadaki eğitimden beri görmediğim arkadaşlarımı göreyim, bir ihtimal Ali Canı göreyim, fırsat bulursam Beymen'den gelinlik bakayım, Mel'imi özleyeyim çok çok...

Not: söylemeden geçemeyeceğim, bu "kolbastı" fırtınası nedir? Ben de kolbastı oynamak istiyorum, ama beceremiyorum...

Bu Sabah...

2009-02-12T22:35:00.001+02:00

Dedem bu sabah gitti...
Bu sabah beni işe bıraktı...
Arabanın arkasından bakan bana,
Öpmeye doyamadığım ellerini salladı...

You're nobody 'till somebody loves you...

2009-02-10T22:19:00.001+02:00

Bir insan bir defada ne kadar çok sarımsak yiyebilir sizce? Yada bir insandan gelen sarımsak kokusu benim gözlerimi ne kadar çok yaşartabilir? Tamam anlıyorum, yaşlılık hali, aynı zamanda sarımsak bir çok şeye iyi geliyor, günde bir diş sarımsak gayet şifalı bir hareket ama bir bahçe dolusu sarımsak yeme eyleminin anlamı ne? Bir çuval sarımsağı leblebi gibi yemiş olan teyzeciğimin yüzüne yalvaran gözlerle baktım, ama her sorusunu cevapladım, herşeyin fazlası zarar teyzeciğim, geçmiş olsun teyzeciğim...

Geç çıktım bugün işten, eve dönüş yolunda Frank Sinatra'dan dinledim bu şarkıyı... Hak verdim, hürmet ettim... Ben genellikle şarkı sözlerinden başlık oluşturuyorum, ipod'a yapışık bir insan olduğumdan kaynaklanabilir mi bu acaba? Özellikle yolculuğa çıkmadan özenle oluştururum listelerimi. Gece yolculuğuna ayrı, gündüz yolculuğuna ayrı müzikler olmalı...

Bir keresinde içinden sanat müziği nameleri inleyen kulaklığın bir ucundaki dedem, beriki ucundaki bana, en güzel yolculuklarımdan birini yaşatmıştı...

Bu arada dedemle babaannem bahara kadar bizimle kalacak, yaşasın yaşasın, havalara uçtum, hatta dedemi sinirlendirecek kadar sıkı öptüm bu haber üzerine... çünkü Akçay'da havalar soğukmuş, çünkü üst komşu olmadığından kaloriferi babaannem tek başına yakamazmış, çünkü televizyonun uydusu bozulmuş, çünkü Aliciğimi Allah bana bağışlamış, çünkü babaannem enfes yemekler yapıyor...

Annem, babaannem, anneannem, tanıdığım en müthiş aşçılar... Eve girdiğimdeki yemek kokusuna bayılıyorum, ne olduğunu tahmin edip, annemin teyit etmesini çok seviyorum...

Şimdi ise yorganın altında, "Corpse Bride" izlenecek, geç olsun güç olmasın...
Hiç izleyemeyebilirdim...

Gold Circle

2009-02-09T23:02:00.000+02:00

Nişan öncesi stresinden 1 hafta yazamadım, nişanı sindirme evresi de 1 hafta, etti mi sana iki hafta...

Altın kızlar, diğer yarım ve ailem ile kokteyl yapılarak geçirilen müthiş haftasonunun ardından, pazartesi sendromunu, bir salata kasesi kızarmış patates ile atlatmış bulunmaktayım. ve hazırım...

Bu kadar güzel istenemezdi bir kız dedesinden ve bir kızın dedesi geri dönülmez bir kelime söylemekten çekinerek bu kadar nazik havale edemezdi bu görevi kızın babasına, ve bir kızın babası bu kadar çabuk veremezdi, bunda "vermezseniz kaçarım" sözlerimin bir etkisi yoktur umarım... Dedem olmasaydı o kadar anlamlı olmazdı isteme merasimi... bir hafta boyunca çalışılmıştı kelimeler üzerinde, ama dede benim dedem sürprizsiz olmaz...

Nişan nasıl mıydı?
Öncesi koşturmaca içinde geçti, tavana asılması son anda akla gelen balonlar, pastaneden alınan süs ışıkları, elle yapılan uzatma kabloları, gelen giden, gelemeyen gidemeyen, dayımın duygusal telgrafı, anneannemin yol yorgunluğu, annemin inanılmaz şaşkınlığı, babamın inanılmaz rahatlığı...

İçindeyken bir telaş ve şaşkalozlukla geçiyor, herkesin ne düşündüğünü hiç bu kadar merak etmemiştim mesela, kimseyi kırmamak lazım, herkese ilgi göstermek lazım, biraz oynamak lazım..

Videoları izleyince içim rahatladı, sürekli gülmüşüm, (ona gülmek denmez yüzümün 3/4 'ü ağız ve dişten yapılmış gibi) böyle bir sevgi kelebeği şeklinde dolanmışım ortalarda...
Kızlar daha bir güzeldi, erkekler daha bir bakımlı, yaşlılar bile daha genç geldi gözüme, yemekler daha lezzetli, gönül gözüm açıldı resmen...

Aniden parlayan saman alevi olan kız var ya şeker oldu pamuk şekeri...

O ise çok yakışıklıydı...
Bir daha nişanlanacak olursam, yine onunla nişanlanırım

Yine olsa yine yaparım... yine onu bulurum...

Böyle meraklısı değilim sadece bu olayın "onunla" olması beni mutlu eden, festival gibi "o", katılmak istiyorum:) Cümlenin devamında saçmalamak istemiyorum...

Emeği geçen herkese teşekkür ederim, daha iyi olamazdı herhalde...
olabilseydi... e olsaydı o zaman:)

Nişan Al, Ateş Etme

2009-01-23T21:24:00.000+02:00

Son bir hafta... ta ta taaaaam!!!

Bu kadar heyecanlanacağımı sanmıyordum yahu. Evde nişan yapılıyor deyip de geçmemek lazım o kadar çok ayrıntı varki, ne çemberin içindeyim ne de dışında modu olan ben, çemberin tam ortasındayım. Her soruya ben maruz kalıyorum, bazen sinirleniyorum, birden parlıyorum, saman alevi tarzında bir durumum söz konusu.

Ama şunu farkettim, herkes bana destek de oluyor aynı zamanda. "Yapılacak bir şey var mı?"sorusunu çok duyuyorum bu aralar... içimi rahatlatıyor gerçekten... Hele annemle sevgilim moral kaynağım, arkadaşlarım da öyle... Ayrıntı, detay gördümü dayanamıyorum, takılıyorum, bu da bende stres yapıyor tabikide... Bu stresime geçici gözüyle bakılacak, anın tadı çıkarılacak, hiiiiiiiç endişe edilmeyecek, tırnaklar kemirilmeyecek. (tabe...)

Bir de işyerinden geç saatlerde çıkınca, ayrıca cumarteside çalışınca, bende zaman kavramı, servet değerini almaya başladı. Eve gelince de bir film izlemeyi kendime hak görüyorum.

Ne zamandır izlemek istediğim bir film vardı, Pride and Prejudice, (biliyorum daha yeni mi izledim? ) ve deeeee itiraf ediyorum, "şok"tan bildiğimiz "şok"tan dvd aldım, hemde 2.5 liraya... hemde neler neler: Edison, Hotel Rwanda, La reine margot, Wedding Date...

Başka da bir faaliyetim yok, ha bir de neredeyse her gün nişan için aldığım ayakkabıları ayakkabıcıya götürüyorum, çok aradığım, geç kavuştuğum, doreles'in (ayakkabı demiyorum ona isim koydum) topukları 10 cm, benim boyum oluyor 2 m (abartı)...

Onları kısaltsak mı kısaltmasak mı, kısaltınca modeli bozulur mu bozulmaz mı, çiğ patatesle ovulunca nişastası sayesinde yumuşar mı yumuşamaz mı?, ayakkabıları patateslesekte mi saklasak, patateslemesekte mi saklasak? yaaaa ben ayakkabım için çiğ patates yerim:)

Bozcaada Sahillerini Bekliyorum...

2009-01-15T21:52:00.000+02:00

Yoğun mesai saatlerinin ardından, hatta içindeyken, içimin ferahlaması için, serin suların olduğu yerleri düşünürüm... Beni bu düşünceye iten bir neden de, bugün bir müşterimizin, Ayvalıktaki denize sıfır villasının resmini göstermesidir. Neden çantasında villasının resmini taşır bir insan? çünkü evinin yanındaki kanocu ile problemleri vardır, ve bunu 15 dakikada nefes almadan anlatabilme yeteneğine sahiptir. Bu sırada içimden esneme yeteneğimi keşfetmem de cabası...

Bugün Bozcaada'yı düşündüm... Geçen yaz günübirlik gittim,bayıldım,ayıldım, yok yok hala ayılamadım.

Çanakkale-Geyikli'den feribotla geçiyorsunuz, amacınız denizlere atlamaksa ki benim öyleydi, Ayazma yada Mitos koyuna gidiyorsunuz, (ben Mitos'a gittim - çok sessiz bir kumsal, kafanı koy yanına dinle, en sesli olduğu an müzik yayınının olduğu andı, o da Enrico Macias, ki ben ona ses demiyorum, "baba" diyorum) berrak mı berrak çarşaf gibi sularda karagöz balıklarıyla yüzüyorsunuz, kardeşinize daha fazla deniz kabuğu için baskı yapıyorsunuz, beyaz renkli kadife kumsalında oturuyorsunuz...

...Dönüşte pazarına uğruyorsunuz, dondurmanızı yiyorsunuz, benimki gibi bir babaanneniz varsa onun çay bahçelerinin etrafındaki asmalardan yaprak toplamasını izliyorsunuz, hatta yaprakları dondurma poşetine koyduğu için babanızın gerçek dondurma sandığına gülebiliyorsunuz, Kalesine şöyle bir bakıyorsunuz, akşam evde bekleyen bir dedeniz yoksa, kıyı restorantlarından birinde rakı-roka-balık yapabiliyorsunuz, daha sonra geldiğiniz gibi feribotla uzaklaşıyorsunuz, siz oradan ayrılamadığınızdan sanki ada sizden uzaklaşıyormuş hissine kapılıyorusunuz...

Uzun bir iç çektim bu arada... ben Adayı özlemişim...

Bir aksilik olmazsa, suyu inek içmezse inek dağa kaçmazsa, planlarda bir değişiklik olmazsa, balayı eşittir Bozcaada...

-Bağ evlerinde pansiyon tarzında kalınabiliyormuş, bu konu araştırılacak,-Çok kişi öğrenmesin, Adanın tadı kaçmasın bu konuda dua edilecek, -Daha güzel resimler çekilecek, asmalı bahçelerde kahvaltı edilecek, -sahillerinde elele gezilecek, günbatımına karşı şekerli Türk kahvesi içilecek, -akşama balıklar afiyetle yenilecek, ikimiz de emekli oluncaaa Ada'ya yerleşilecek... (hani Van'a gidilecekti?-bu konu daha sonra ele alınacak...)

You make me feel brand new...

2009-01-12T00:52:00.000+02:00

Listemize bakacak olursak,

-kar yağdı, -dolunay vardı, -kahvaltıda vişne reçelli çokokremli ekmek yedim, -maçta sakatlanmamış, -saçımında güzel olduğunu söylediler, -hediyemi de beğendi...

**************************

sabah gülerek uyandım, anneciğimin pohça yapan ellerinin yanına benim pancake yapan ellerini ekledim. o eller akşama börek yapacaktı, frambuazlı çikolatalı pasta ikram edecekti, o eller benim 100 kilo olmamı istiyorlar. kalabalık ailemle nezih bir kutlamayı ben çok sevdim.

akşama diğer d.günü sahibinin yanına gideceğimden emindim ama başıma nelerin geleceğinden habersizdim.

Salonun ışıklarını açtıktan sonra koltukların arkasından dünyanın en güzel insanları ve aynı zamanda en mükemmel arkadaşlarının çıktığını görmek, ben de kalbimin beynimle boğazımda düğümlenmesine yolaçan bir etki yarattı... çok mutluyum çok... M'ye, D'ye, Y'ye, P'ye, N'ye, K'ye ve E'ye, en sağlıklı en harika günleri diliyorum...

"o"nu mutlu görmek beni daha da mutlu etti... bir on sene mutlu kelimesini kullanmam galiba bu kadar söyledikten sonra:)

bir sene daha yaşlandığıma hiç bu kadar sevinmemiştim, en güzel d.günümdü...

d.günü çocuğuna, fikir babasına, organizasyon perilerine ne söylesem az... bana söz verdiği gibi çok güzel bir gün oldu, bizim günümüz oldu... iyiki de oldu...

böyle şahane bir günde, ben pot'larımı sirtaki yaparcasına kırmadım, diyebilseyim keşke, söylemeden önce 5 kere düşünsem keşke, sağır duymaz uydurur olmasam keşke, o mor şeyi M'e karşı tutmasaydım keşke...

işte o zaman anılar olmazdı, karnımız ağrıyıncaya kadar gülmezdik, komşular bizi attıracak apartmandan korkusu yaşamazdık, günümüz dolu dolu geçmezdi, biz buyuz diyemezdik, iyiki de biziz...
şaşırdım, güldüm, yedim içtim, şımardım, yenilendim, bir kez daha aşık oldum,

sevdim bir kez daha sevdim...

Ahududulu Çikolatalı Pasta

2009-01-10T22:48:00.000+02:00

Doğumgünü pastamdır kendileri... Hiç aksatmadan hersene bizim eve uğrarlar... Kendileri diye bahsediyorum, kişilik sahibi bir pasta çünkü... Onu yemeyi kendilerine saygısızlık olarak algılamıyorum...

Doğumgünümde başkasının da doğumgünü,ben bu tesadüfü çok sevdim... ve hersene daha da çok seviyorum...bu bir lutûf gibi...Yarın nasıl bir gün olacak bilmiyorum, Ocak sonu ile çok ilgilendiğimiz için günümüzü fazla düşünemedik... Ben size söyledim, 2009 çabucak tükenecek diye. böyle olmaması için elimden geleni yapıyorum, yemin ediyorum size...

Tesadüf demişken;

Bu görüntüye cok şaşırmıştım, iki önemli insanın ismi, ortaokul ve ilkokul öğrenci numaram...hemen fotoğrafladım... İstanbuldan... İstanbul aşkımı fasikül halinde anlatabilirim, daha sonra anlatmak istemem ondan, konudan konuya atlıyorum, kendimi tutamıyorum...

Daha çok yazabilsem keşke, daha çok fotoğraf çeksem...Son bir haftadır yoğun bir şekilde mesai yapıorum,yeni işimden cok memnunum ancak geç saatlere kadar mesai durumunun, benim bir sonraki günki performansımı etkilediğini göz önünde bulunduracak olursak, üzerimde pek olumlu etkiler bırakmadığı kesin...

Ben eve gelince, uzun uzun yemek yemeyi + canikolarımla sohbet etmeyi, arkasından çayımı yudumlamayı, bu arada nette öbür canikolarımla sohbet etmeyi, güncelden uzak kalmamayı, sıcak sulara dalmayı, yorganın altında kitap okuyarak, uykuya dalma ihtimalini sevdim...

O günler de gelecek... umarım... dönemsel olduğunu düşünüyorum... yarın güzel bir gün olsun,"o"nun bana söylediği gibi...

Bugünüme ise pancake yaparak başladım, devamı aynen o kıvamda geçti, "reçellisini yerken ikincisini neyle yesem acaba" gibi bir telaş içindeydim alışveriş yaparken... Çoğu bitti azı kaldı, "hayırlı iş vesilesiyle alışveriş vol.3" haftaya... gelecek haftanın telaşını şimdiden yapmayım, böyle çilekli telaşlar bunlar. Çilekin yüzümü güldürmesinin yanısıra, sabah yaptığım pancake'in akşam da aynı tazelikte olması yüzümü güldürdü. Tepkisini merak ettiğim şahsiyetin de beğenmesi, gözlerinin içine-rahatsız edici olabilir ama-100 puan bekleyen öğrenci gibi bakan "ben"in, ağzının kulaklarına kadar varması hatta ensesinde birleşmesine yol açtı...

Yarın kar yağsın, gece dolunay olsun, kuzey yıldızı benim yıldızıma yakın olsun, kahvaltıda vişneli-nutellalı ekmek olsun, saçım güzel olsun, maçta sakatlanmasın, hediyemi beğensin...

Eskisini Getirene, Yenisini Bedava Veriyoruz...

2009-01-03T23:09:00.000+02:00

İnsanın 31.12.2008 gecesi mesaiden sonra eve kaçta gideceğini bilmemesinden daha kötü birşey varsa, o da aynı insanın eve 20:30'da gitmesidir. Ama evde onu bekleyen sevgilisi, annesi, babası,babaannesi, dedesi, anneannesi ve kuzeni olduktan sonra, o yorgunluk falan vız geliyor,hatta masadaki yemekleri gördükten sonra tırıs gittiğine dair söylentiler ortaya çıkıyor.

Unutulmaz bir yılbaşı gecesiydi benim için, son bekar yılbaşı gecem... Yeni yıl dönüm noktası gibi benim için, okadar çok şey varki yapılacak sanki hemen tüketecekmişim gibi geliyor. Her anı doyasıya yaşamayı seven benim gibi biri için hiç istemediğim bir durum...

herkes için SAĞLIK, HUZUR, MUTLULUK, BAŞARI istiyorum...

Yeni yılın ilk işgünü olan cuma günü, bana çok garip gelen, daha sonra tüylerimin ayaküstü kalkmasına neden olacak bir olay yaşadım... Anlatayım:

Şube yoğun günlerinden birini yaşıyordu, kasadaki arkadaşlardan birisiyle bir tatsızlık yaşadım hatta, moralim bozulmuştu, masama geçtim, sonra bir kadın yaklaştı masaya faiz oranları ile ilgili bilgi almak istedi. Söyledim, anlattım, çok genç olduğumu söyledi bende yaşımı söyledim. Doğumgünümü sordu, o da benimle aynı burçtanmış, oğlak burcunun özelliklerini söyledi. Sonra karakterimle ilgili ilginç ve doğru yorumlar yaptı, soğuk göründüğümü ama beni tanıdıkça insanların bana ısındığını, çok çalışkanlı düzenli disiplinli, kararlı ve inatçı olduğumu söyledi. 2009 da bekarsam evleneceğimi söyledi, doğruladım, kafamda gereksiz yere telaş yaptığımı, herşeyin çok güzel olacağını söyledi. İşimde yükseleceğimi, başarılı olacağımı söyledi. Bir kız çocuğum olsun istiyormuşum ki doğru, ama bir kız bir erkek çocuğum olacakmış, hemde hemen olacakmış, ardarda olacakmış. İşyerinden biri yakın zamanda kalbimi kırmış ama özür dileyecekmiş ki bugün diledi...

Bunun şurası garip geldi benim yeni bir iş ortamı ve sevdiğim ile kuracağım bir yuva ortamı ile karşılaşacağım yeni bir yıl ile ilgili meraklarımın telaşlarımın cevabı gibi oldu, Meral Hanım... Falcılıkla ilgisi yoktu, tarzını anlatmam size... beyaz pofuduk montlu, pembe yanaklı, annem yaşlarında bir kadındı... Sohbet havasında oldu, hiç bir çıkar bağlantısı yoktu... Daha çok şey söyledi ama hepsini yazayım istemedim... Benim yerime başkası olsa ona da söylermiydi? Benim bir daha gelin Meral hanım size çok ısındım cümlemin bir etkisi olacakmı? bir daha gelecek mi? Bilmiyorum neydi... Ama bana iyi geldi...

İş hayatına dönecek olursak, bugün mesai yaptık, 10.30-15.30 arasında. Yarın pazar, güzel bir sabah kahvaltısından önce bembeyaz olmuş vadide yürümek istiyorum, kahvaltıda dedemle oynaşmak istiyorum, daha sonra keyif çayımla beraber, gazete okumak istiyorum... Yeni yılın ilk pazarı...

(yeni olan şeyler sıralanır ya birde yeniyılda, "yeni yılın ilk bebeği, ilk karı, ilk trafik kazası,ilk engüzel olayı, ilk en kötü bilmem neyi"... yeni olan şeyler hep güzel kokar...)

Saygılar sunuyorum, öpüyorum, muhteşem bir pazar diliyorum.

Beyaz Gömlek...

2008-12-25T23:17:00.000+02:00

Neden beyaz düz bir gömlek bulmak bu kadar zor?

Neden yeni boyadığım çizmelerimin karda bıraktığı iz hoşuma gidiyor?

Neden bankacılık?

Neden tek bir saç telini yerde görünce midem bulanıyor?

Neden dedem hep bizde kalmıyor?

Burda bir tokat atıyorum ve kendime geliyorum.

Çünkü zatı muhterem dedem o benim ve o benim,

diğer 4 torunu beni ilgilendirmiyor.

Ben onun dediğine göre ilk sevgilisiyim ve ilk torunu olarak ilk göz ağrısıyım. O da benim biriciğim, babaların babası...

Kurban bayramı için geldiler babaannemle, yılsonunda gideceklerdi ama benim hayırlı bir iş durumları ortaya çıkınca, Şubata kadar burda kalmaya karar verdiler, ama ben hep kalsın istiyorum, eve gelince onu Çarkıfelek izlerken görmek istiyorum.

Aslında ben; eskiden TDK sözlükleri ile bulmacalar çözen, 81 il plakasını ezbere bilen, kimin eli kimin cebinde belli olmayan, yok izebellalı yok eduvardolu karmaşık pembe dizileri aksatmadan takip eden, öptürmicem dedimi öptürmeyen, limonsuz çay içmeyen, karda oynadıktan sonra bana sahlep yapan, Ali'cimi özlüyorum...

Ama ben, limonsuz da çay içen, ısrarıma dayanamayıp 5 kere öpebildiğim, temizde olsa cumaları mutlaka traşını olan, mantosuyla atkısının, takkesiyle yeleğinin uyumlu olmasına dikkat eden (kimin dedesi:)), bastonlu, ton ton, kültürlü dedemi çok seviyorum... hatta torunların arasında en çok ben seviyorum onu, dediğim gibi o benim... ve dedem yaşlanıyor... benimle birlikte, o yüzden her anını kaydetmek istiyorum, bayramlaşmaları, kahvaltıları, mutfakta birşeyler doğrayışını, hep kaydediyorum...

Onun ölmesini istemiyorum...

Dedecim seni seviyorum...

Ekler Fanatiği

2008-12-17T23:52:00.000+02:00

Eski işyerime gittim bugün, sabah erkenden.
Hemen söyleyeyim, korktuğum gibi geçmedi, arkadaşlarımı çok özlemişim, giderken uğrunda adam öldürebileceğim küçük eklerlerden aldım. Misafirliklere giderken, nereye gidersem boş gitmeyi sevmem, ya ekler, ya yaptığım keklerden, kurupastalardan alırım mutlaka belirli yerlerim vardır. Mesela Zerdali, Elizinn, Turta birde bizim apartmanın altındaki Livora pastanesi.

Konuya dönecek olursak, Sicilimi dolduracak olan şube müdürümün babası rahatsızlanmış sabah gelemedi, bende işyerinden 1 saat izin alabildiğimden kalkmak zorunda kaldım. bir tek şube müdürümü göremedim. 2,5 sene çalışınca bir daha gitmek garip geldi, ama iyi hissettim kendimi, aynı samimiyetle karşılaştığımdan dolayı.

Hatta bir arkadaşım rüyasında beni gördüğünü, kırmızı sivri topuklu bir ayakkabı giydiğimi-ki ayakkabı giymek darlık diye biliyorum ben, hemde kırmızı- evim olduğunu, onu ağırladığımı görmüş. Çaylarını içtim sonrada işime geri döndüm.

Akşam hayatımda önem verdiğim 2 insanın tanışma yemeği vardı, o da çok güzel geçti, e günüm bu kadar güzel geçmişken gece için güzel bir uykuyu hakediyorum galiba?

yok yok herkes hakediyor, güzel uykular!!!

Not: Bu aralar meyhane şarkıları dinliyorum, tavsiye ederim 6 cd, Türk Sanat Müziği hemde taş gibi:) "Taş Plak Meyhaneleri"... İşe giderken "erkilet güzeli...", işten dönerken "saçların tarumar..."

62'den Tavşan Yapmak

2008-12-16T22:42:00.001+02:00

-->hesap makinesindeki rakamlardan kelimeler oluşturmak,
-->iskambilden kuleler yapmak,
-->peçeteden gül yapmak,
-->sigara kartonundan futbol forması yapmak...
Aklıma bunlar geldi bugün. Hepsi tarafımdan denenmiştir, futbol formasında zorlanıyorum.
Olanı olmayana, ama mümkün olana çevirmek, küçük sihirbazlıklar, herbiri... Başka neler vardı aklınıza geliyor mu? Kendi çapımızda evdeki imkanlarımızla yaptığımız, çok basit ama listelenebilecek derecede kayda değer şeyler...
Nerden aklıma geldiği ise şöyle: Bugün bir müşterimi aradım ve beklemeye aldıklarında elimin altında duran kağıda aradığım telefon numarasında bulunan "62"den tavşan yaptım. Ordan babamın kendi adında bulunan harfler ile kovboy yaptığı aklıma geldi, burdan ilk bana gösterdiğinde ne kadar etkilendiğim geldi, ordan başka nelere şaşırmıştım aynı türden diye düşününce ortaya bu yazı çıktı:)

Böyle bir ayrıntı, böyle bir yazı yazmama neden olabiliyor gördüğünüz gibi...
Burdan öğreniyoruzki en absürd konuda paragraflarca yazabilme ile pireyi deve yapabilme hatta devenin bale pabucu gibi saçma cümleler kurma kapasitesine sahibim...

Yarın yeni işimde 3 aydan az çalıştığım için, yılsonunda verilen sicil raporları için, bir önceki işyerime gitmem gerektiğinden, bir zerre gerginim. Ayrıldığım işimden veda partisi ile uğurlanmıştım orası ayrı, ama gidiceğim şimdi oradaki güzel günlerimi özleyeceğim, bi hüzünleneceğim. Ama heyecanda var şimdi bakalım nasıl geçicek, ayrılmamın sicil notuma olumsuz yönde etkisi olacak mı? Hepsinin cevabı yarın...

Bana şans, bana şans, bana şans...

if i were...

2008-12-14T19:30:00.000+02:00

Keşke ile başlayan cümleler kurmaz mıyız hepimiz? ya da "ben ... olsaydım" cümleleri... Çok mu kullandım hayatımda keşkeleri? Buna cevap veremem, yaşamaya devam ediyorum ve hayat keşkelerimizden arta kalan cümlelerimizdir bence. Ne yaşınıyorsa o'dur. Ama hayallerimizi kurmaya da devam etmeliyiz.
"Düş kurduğumdan beri ben, ben değilim artık."(Léolo)
Keşke daha erken yazmaya başlasaymışım, yazmayı bu kadar cok seviyorken hemde... Kendimi en rahat böyle ifade edebiliyorken. Aylar önce yazmaya başladım ama yayınlayamadım bir türlü ama bu sefer olcak, 2 cilt günlük yazan biri için zor olmasa gerek, ayrıca onbinlerce kişi yazıyor, hatta 2007'den beri faaliyete geçmeyi bekiyor parmaklarım.
Kısaca bir "Merhaba" demek istemiştim, hiç elveda demeyecekmişcesine...
Üç nokta cok kullanırım, hatta her zaman doğru yerlerde de kullanmam, kolay kolay son veremem hiçbir şeye, son vereceğimi belli ederek, ama bir devam isteğinide içinde barındırarak.
Konudan konuya atlama rekoru kırabilirim ama ilk olduğu için, daha anlatacak cok şey var.
Hep devam edeyim yazmaya, bana iyi geliyor.